Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-11-23 07:00:00 • 8 min lezen

At The Close Of Every Day - Darkness Travels Light

At The Close Of Every Day – Darkness Travels Light

Label: Volkoren

Eindoordeel: 8,5/10

 

 

Al wat langer bezig

 

Als recensent krijg je nu zo en dan CD’s in de speler van gezelschappen die blijkbaar al jaren aan de slag zijn maar waarvan je zelf nog nooit gehoord had. At The Close Of Every Day is ook zo’n gezelschap dat al zo’n twaalf jaar bestaat en dat met ‘Darkness Travels Light’ zelfs een heus comeback album aflevert. Het voordeel van de onwetendheid is dat je een gezelschap onbevangen en zonder ballast kunt beoordelen. Het nadeel, in dit geval, is dat je toch gedwongen wordt om eens dieper in de catalogus van de band te duiken omdat de muziek je zo intens raakt.

 

Melancholie

 

‘Darkness Travels Light’ is puur melancholie. Er zit wat Jose Gonzales in, een beetje Mogwai, een meer rustige Oceansize. Muzikaal is het vrijwel enkel gitaar, zang en een ton aan atmosfeer. Hier en daar duikt sporadisch percussie op, maar eigenlijk benadrukt die alleen de diepte van hetgeen er geboden wordt. Dit is muziek om bij kaarslicht, in het donker van de ziel, te beluisteren. En dan niet nummer voor nummer maar gewoon als gehele trip. Want een trip is dit zeker.

 

Lastig

 

Het is lastig om individuele nummers te beoordelen omdat er stilistisch niet heel erg verschil tussen zit. Het is alsof At The Close Of Every Day een prisma neerzet en met elk nummer het licht op een ander vlak schijnt. Dit maakt dat je zondermeer in de stemming moet zijn voor muziek als deze, want er zit geen uitvlucht in luchtige uitschieters. Daarbij helpt de ingetogen zang evenmin. Zalvend met een verdrietig gelaten ondertoon schildert ze de lijnen tussen het duister in desolate grijstinten. Samen met de muziek versmelt ze tot een verlaten eiland waarop geen hoop of verlossing te vinden is. Hier geldt alleen een eeuwige mist die het zicht naar betere tijden voor nu blokkeert. Alleen afsluiter ‘Sadness Is Moving Away’ hint dat er achter de flarden mist mogelijk iets anders huist. Dat er aan de andere kant van de oceaan hoop wacht. Verlossing.

 

Buiging

 

Diepe buiging voor beide heren dat ze de spanningsboog en de sfeer gedurende het hele album moeiteloos weten vast te houden zonder in herhaling te vallen. Dat maakt ‘Darkness Travels Light’ in zijn soort tot een werk van betoverende schoonheid dat keer op keer uitnodigt om ontdekt en bewoond te worden. In zekere zin is dit een companion piece voor ‘Hats’ van The Blue Nile. Wie dat album op handen draagt moet zijn oor ook zeker bij deze nieuweling van At The Close Of Every Day te luisteren leggen.

 

 

Eindoordeel: 8,5/10

 

Deel via social media: