Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR ROELOF NOORDA
2014-05-08 07:00:00 • 3 min lezen

Avenged Sevenfold @ Pinkpop 2014

Pinkpop staat weer voor de deur en vele mensen nemen de weg richting Landgraaf. Natuurlijk zijn de klappers van het festival ruimschoots bekend. Rolling Stones en Metallica behoeven geen uitleg meer. Vandaar dat we de maand Mei allerlei bands de revue laten passeren die de festivalpodia van Pinkpop betreden. Tips, bands die je niet mag missen. Van deze bands zetten we hun recente album nog even in de schijnwerpers.

Avenged Sevenfold – Hail To The King Label: Warner Eindoordeel: 7,5

Pinkpop dag 3 Main Stage 18.45 u.

‘Hail To The King’ is de voorspelbare opvolger van ‘Nightmare’ dat in 2010 verscheen. De titel wijst vooruit naar een grootse tribute to glamrock en met nummers als ‘Shepard Of Fire’, ‘This Means War’ en ‘Heretic’ weet je al wat je te wachten staat: vertellingen over het bloed van de koning, vechten met demonen, engelen redden, ten strijde trekken tegen een onduidelijke vijand en iets met een aambeeld. Voor fans van zwaar metaal allemaal om van te smullen. Voor anderen is deze aaneenschakeling van drama wellicht iets te veel...drama.

Volgens zanger M. Shadows (Matthew Sanders voor vrienden en familie) zou de band terugkeren naar hun muzikale voorvaderen. Acts als Black Sabbath en Led Zeppelin. Goed in te denken gezien de vale bandshirtjes die zelf dragen. Maar in de zoektocht om naar inspiratie te zoeken enkele decennia terug heeft Avenged Sevenfold zijn helden zo goed nagedaan dat ze de eigen identiteit kwijt zijn geraakt.

De eerste nummers hebben dezelfde blauwdruk als veel vroegere Metallica songs. ‘Doing Time’ klinkt als een B-kant van Guns ’n Roses ‘Use Your Illusion II.’ De rits nummers die volgt lijkt een clone van 80’s hairmetal (te veel om op te noemen). Halverwege het album lijken ze zich iets te herpakken in hun eigen stijl. Episch gegil en theatrale solo’s vliegen je om je oren. Allemaal een beetje ridicuul, maar altijd fijner om te horen dan het na-apen van covers.

De mix is gedaan door Andy Wallace; ongeveer de beste referentie die je krijgen kunt. Hij zal gedaan hebben wat de band hem vroeg en dat is het geluid laten klinken als vroeger, met graag veel drums en lekker genoeg galm op de zang. Het gevolg is dat alles nu klinkt als de ‘Black Album’ van Metallica. Niet verkeerd dus, maar wel vijfentwintig jaar te laat.

Deel via social media: