Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-04-11 07:00:00 • 8 min lezen

Bachman - Heavy Blues

Bachman – Heavy Blues

Label: PIAS

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

Knipperen

Het is even knipperen met je ogen en je er van verzekeren dat je niet naar een alternatieve take van het Who-nummer ‘Won’t Get Fooled Again’ zit te luisteren als Randy Bachman zijn CD opent met ‘The Edge’. Zo ontzettend lijkt deze song op de legendarische compositie van Pete Townshend. Belandt in de klauwen van producer Kevin Shirley is het daarmee meteen duidelijk dat Bachman hier niet is om het wiel opnieuw uit te vinden. Wel om aan een soort van tweede leven te beginnen, getuige de indrukwekkende gastenlijst die leest als een ‘who’s who’ van de rock ‘n’ roll met, ondermeer, Peter Frampton, (wijlen) Jeff Healey, Neil Young en (natuurlijk bij een door Kevin Shirley geproduceerd album) de onvermijdelijke bijdrage van Joe Bonnamassa. Meestal is het opdraven van zoveel coryfeeën op een album een veeg teken en ook hier overschaduwen ze een beetje het talent van Bachman zelf in de credits.

 

Levende legende

Want Bachman zelf is natuurlijk ook een levende legende al heeft hij sinds de hoogtijdagen van zijn bandje BTO in commerciële zin niet echt heel veel potten meer kunnen breken. In die zin is een rehabilitatie-actie zoals deze volkomen te begrijpen en te billijken. Soms pakt het ook erg sterk uit, zoals in ‘Little Girl Lost’ dat heerlijk vuig en smerig voortbeukt en waarin Bachman duelleert met Neil Young. Of in het titelnummer, dat z’n benaming echt alle eer aandoet en tegelijkertijd de beste song is op het album met zalig gitaarwerk van Bachman en Peter Frampton. Soms is het echter ook wat minder opzienbarend, zoals in ‘Learn To Fly’, het Stones-achtige ‘Confessin’ To The Devil’ of het Eric Clapton-achtige ‘Oh My Lord’; songs die wel aardig grooven maar die verder niet erg veel spectaculairs ter tafel brengen. De stem van Bachman is hier voor een stuk debet aan, want de man heeft de blues domweg niet in de strot zitten.

 

De naam

En zo is dit ‘Heavy Blues’ op zich wel een aangenaam album, maar mist het net dat stukje magie dat Bachman nodig heeft om hem weer naar de eredivisie van de rock te brengen. Dat zit ‘m niet in zijn fijne gitaarspel, maar wel in de kwaliteit van de songs zelf die domweg net even iets te gewoontjes zijn over de gehele linie. Misschien komt het doordat Neil Young hem dwingend de weg wees en Kevin Shirley eiste dat alles gebeurde zoals de producer dat wilde. Temidden van dat alles ontbreekt hierdoor Bachman zelf waardoor hij onwillekeurig klinkt als een gast op z’n eigen album. Het is dat gebrek aan authenticiteit dat ‘Heavy Blues’ het meest nekt en waardoor de beoogde tweede jeugd van Bachman meer voelt als een keizersnede dan als een onbevlekte ontvangenis.

 

 

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: