Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-25 07:00:00 • 12 min lezen

Beastmaker - Lusus Naturae

Beastmaker – Lusus Naturae

Label: Rise Above Records

Eindoordeel: 5,5/10

 

 

In de garage

Het Rise Above label van Lee Dorian heeft in de afgelopen jaren een behoorlijk indrukwekkende discografie opgebouwd als het gaat om acts uit de psychedelische- en/of doom-metal. Aan die stal kan nu ook het Californische Beastmaker worden toegevoegd dat dit jaar het debuutalbum ‘Lusus Naturae’ uitbrengt. Een album dat bol staat van de referenties naar het Black Sabbath uit de jaren ’70 inclusief de wat op Ozzy lijkende stem-intonatie (niet stem-geluid) van zanger Trevor William Church. In die zin kan het prima staan naast het meest recente werk van het Japanse Church Of Misery dat ook al op het label van Dorian verscheen. Het grote verschil tussen beide albums echter is dat het COM wel lukte om overduidelijk te plagiëren maar toch nog boeiend te klinken. Dat kan van Beastmaker niet geheel en al gezegd worden. De tracks slepen zich veelal loom voort en maken op uw recensent een wat onvolgroeide indruk. Ook de productie is van de kwaliteit “opgenomen in een garage”. Daar straalt wel iets van charme van af, maar niet eentje die een volle drie kwartier plezierig werkt.

 

Old skool

Toch is het niet geheel en al kommer en kwel en valt er voor de liefhebbers van old skool doom metal best een hoop te genieten hier, zoals in het bijtende ‘Mask Of Satan’ dat loodzwaar en toch divers weet te klinken. Ook ‘It’ is een song die zich meteen tussen je oren nestelt en die zich traag en stroperig aan je ontvouwt. Wat opvalt overigens is hoezeer zanger Church zichzelf een soort van Brits accent heeft aangemeten (of hij moet van origine in de U.K. opgegroeid zijn, dat kan natuurlijk ook), wat deze muziek nog meer plaatst in de oude metal zoals die uit Birmingham kwam. Toch had die metal één bijzonder kenmerk dat haar tot aan de dag van vandaag nog steeds plaatst boven veel van de bands die haar tot inspiratie hebben verheven: een mengelmoes aan invloeden. Sabbath had een duidelijke ondertoon van blues en jazz, alleen werd het een stuk zwaarder gespeeld dan men tot dan aan toe gewend was. Beastmaker lijkt die invloeden niet te kennen waardoor de plaat, gaandeweg z’n speelduur, meer en meer geplaagd wordt door eenvormigheid.

 

Eenvormigheid

En eenvormigheid is de grootste plaaggeest hier op ‘Lusus Naturae’. Op de één of andere manier wil het allemaal maar niet van de grond komen en gaan een aantal prijsnummers verloren in wat ik maar oneerbiedig een “de tirannie van de E-snaar” zal noemen. Het is niet dat de band niet speelt met diverse sferen in de nummers zelf, maar dat soort variaties zijn vaak kort en leiden altijd weer terug naar “de monsterachtige riff” die elk nummer hier in een ijzeren greep houdt. Een verstikkende greep bijna, die ervoor zorgt dat de band niet boven zichzelf uitstijgt of die in ieder geval maakt dat de songs ploeteren in plaats van dat ze vliegen. En da’s jammer, want steeds als de band wel vrij breekt van de riff wordt de muziek ineens een stuk meer interessant. Als de laatste tonen van afsluiter ‘The Strain’ dan ook verdwijnen in stilte blijft het gevoel achter dat de band nog duidelijk een eigen geluid te vinden heeft. Iets wat haar anders maakt dan wat er al in dit genre te krijgen valt en waardoor ze haar eigen plekje kan claimen in de schaduw. ‘Lusus Naturae’ dienen we dan ook met name te beschouwen als een eerste vingeroefening die eigenlijk niet als volledig album had moeten verschijnen, maar eerder als een (twintig minuten durende) EP. Qua repertoire heeft Beastmaker namelijk om tot een volledig, boeiend album te komen (letterlijk) nog net te weinig noten op haar zang.

 

Eindoordeel: 5,5/10

 

Deel via social media: