Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR PAUL BUCH
2015-06-26 07:00:00 • 9 min lezen

Best Kept Secret 2015 / Hilvarenbeek

Afhankelijk van wie je het vraagt natuurlijk, maar misschien is de line up van 2015 wel Best Kept Secret’s minst geslaagde. The Jesus & Mary Chain kun je tegen de Pixies wegstrepen. The Libertines tegen Franz Ferdinand. Maar waar eerder Interpol, Artic Monkeys, Elbow, Sigur Ros en boven alles het machtige Portishead op de planken stonden ontbreekt het eigenlijk aan echte headliners. De vraag is: is dat erg? Op een festival waar het eten en drinken beter is dan in een restaurant, waar de omgeving sprookjesachtig mooi is en waar de muzikale pareltjes ook zomaar om 11.00 ‘s morgens kunnen beginnen, is die headliner dan nog zo belangrijk?

 

VRIJDAG

 

Klangstof

Moss zijproject Klangstof imponeerde in de kleine tent aan de waterkant. De voorliefde voor Radiohead komt wel heel duidelijk naar voren in de melodieën en het gitaargeluid. Maar vergis je niet, Klangstof is geen flauw aftreksel, ze bouwen hun nummers regelmatig uit tot een storm op postrock-sterkte. Het enthousiasme maakt het compleet, Klangstof is een erg aangenaam begin van mijn festival. (PB)

 

Circa Waves

Met een 3FM megahit op zak heb je geheid al een aardig publiek voor je podium staan. Circa Waves speelt dit goed uit, door hun hit voor het eind te bewaren. Maar gelukkig sluit de rest van hun liedjes feilloos aan bij de verwachting die door ‘T-Shirt Weather’ gewekt zijn. Vrolijk, springerige indierock is waar velen deze namiddag op zaten te wachten, de energie slaat al snel over op het publiek dat staat te springen en dansen dat het een lieve lust is. (PB)

 

Chet Faker

Soulvolle electronica is hip. Vorig jaar imponeerde James Blake al op Best Kept Secret en dit jaar mogen Chet Faker en op zondag ook Sohn hun best doen in de grote tent. De tent is goedgevuld als Chet Faker zijn set begint en na een moeizame opbouw weet hij de aandacht goed vast te houden. Regelmatig bijgestaan door een band zorgt Chet Faker voor een gevarieerd uurtje muziek. (PB)

 

The Jesus & Mary Chain

Voor ingewijden het summum van het festival. Waar The Jesus & Mary Chain eerder de reputatie had van ruzie, rellen en vooral veel ruis blijft nu alleen de ruis over. Heel veel gecontroleerde ruis, want de show staat als een huis. De hele debuutplaat ‘Psycocandy’ komt voorbij zonder gefreak en gefriemel. Geschreven in 1985 en DERTIG jaar later nog steeds niet uit de tijd. (NVDA)

 

The Libertines

Pete Doherty is terug op Best Kept Secret en dan is het afwachten hoe Engeland’s enfant terrible erbij loopt. Fris en opgewekt! Hij deelt de helft van de act zijn microfoon met maatje Carl Barat als in the good old days. Het zijn vooral oude nummers die geworden gespeeld, zonder veel verrassing (uitzondering: ‘Woke Up Again’). Het maakt de meegereisde wester buren niet uit. The Libertines zorgen voor feest in de moshpit en dat doen ze vooral voor en door hun thuispubliek. (NVDA)

 

ZATERDAG

 

Mourn

Drie jonge meiden en een jonge vent uit Spanje vormen samen Mourn. Hun indierock klinkt soms ietwat rommelig, al ligt dat niet aan het strakke drumwerk. Door de zang denk je soms terug naar de beginperiode van PJ Harvey en gelukkig heeft Mourn ook diezelfde felheid. Een fijne dagstart zo vroeg in de middag. (PB)

 

John Coffey

Na hun show op Pinkpop heeft frontman David Achter De Molen zich onsterfelijk gemaakt, maar vandaag maakt hij duidelijk dat mensen die een showtje biervangen verwachten echt aan het verkeerde adres zijn. In plaats daarvan zet John Coffey een strakke en vooral zeer energieke show neer met een grote glimlach. En wees nu eerlijk, is dat niet waar we echt op staan te wachten? (PB)

 

Temples

Beste band van dit moment, althans, dat vindt Noel Gallagher. Met hun licht psychedelische seventiesrock met bijpassende kapsels en outfits zorgt Temples zeker voor een vermakelijke show. Maar echt briljant wordt het jammer genoeg nooit, mede door de statische performance. Fijn achtergrondmuziekje voor een hapje in de middag. (PB)

 

St. Paul & The Broken Bones

Het was DJ St. Paul die met zijn wagen in de greppel reed dit weekend. Die andere St. Paul van The Broken Bones staat gewoon op het podium zijn longen uit zijn lijf te schreeuwen. Dikke vette soul van de bovenste plank met stuk voor stuk rasmuzikanten. Zanger Paul Janeway weet bij iedere uithaal langer dan 10 seconden een applaus te trekken. Ontzettend goed, leuke festival act, misschien een tikkeltje vermoeiend om de hele act af te kijken. (NVDA)

 

Death Cab For Cutie

Deze jongens zouden gezien hun hit potentieel eigenlijk af en toe Ziggodome moeten uitverkopen. Het lijkt de doe-het-zelvers uit Seattle niet veel uit te maken. Death Cab For Cutie maakt muziek voor liefhebbers en niet voor de radio, hoe goed en hitgevoelig het ook is. In de nieuwe vijf mans formatie rockt Death Cab For Cutie als vanouds en krijgt de volle tent wat het wil horen; een solide rock show zonder enige opsmuk, maar vol muzikaliteit tot in detail uitgewerkt. En de details zijn het waar de Death Cab For Cutie fans naar moeten zoeken, want eigenlijk gebeurt er live niks vernieuwend meer. (NVDA)

 

Balthazar

Als Balthazar je ontgaan is de afgelopen jaren ben je waarschijnlijk op Best Kept Secret op je eerste festival of je hebt voorgaande jaren je weekend op Graspop doorgebracht. Studio Brussels favoriet maakt alwéér een fantastische show waar. Eigenzinnig, lijzig, traag, indringend en vooral onwaarschijnlijk goed. Het kippenvel is tot op de camping voelbaar als tijdens afsluiter ‘Blood Like Wine’ alle statiegeld glazen worden gehesen en het publiek massaal meezingt en proost. De meer dan goed vertegenwoordigde Belgen op Best Kept Secret hebben alwéér iets om over op te scheppen.  (NVDA)

 

Weval

Eigenlijk stond Weval gepland van 00:00-01:00, maar door verschuivingen staan ze eerder op de avond in tent THREE. Het toegstroomde publiek maakt het niet veel uit, binnen vijf minuten staat vrijwel iedereen te dansen. Geïnspireerd door triphop en house brengt Weval lome beats en bouwt hun set langzaam maar zorgvuldig op om te eindigen in een grote climax. Goed vroeg feestje! (PB)

 

Noel Gallagher’s High Flying Birds

Met een tweede solo-album op zak doet Noel ook Best Kept Secret aan. Het solowerk van Noel is een stuk volwassener dan zijn liedjes bij Oasis, wat serieuzer en degelijker ook. Duidelijk is dat het volle strand niet persé zit te wachten op zijn solowerk, nee, waar echt op gewacht wordt zijn de liedjes van zijn oude band. Noel stelt niet teleur, zijn eigen nummers blijven live ook overeind (met blazers) en hij bedient zowel fanatieke Oasis-fans (‘Fade Away’) als degenen die ‘(What’s The Story) Morning Glory’ in hun geheugen gegrift hebben staan. Met ‘Don’t Look Back In Anger’ als slot laat hij het hele strand even terugkeren in de nineties. (PB)

 

ZONDAG

 

Black Mountain

Zo gestyled als Temples erbij lopen, zo casual is Black Mountain. Als je ze ziet spelen is het als snel duidelijk dat het de muziek is waar ze zelf hun ziel en zaligheid in kunnen leggen. Met hun licht psychedelische bluesrock brengen ze hun publiek gemakkelijk in vervoering en hebben ze verder ook totaal geen opschmuck nodig. (PB)

 

Future Islands

En ineens was daar Future Islands. Achter de schermen is er jaren lang hard gewerkt, maar het betaalt pas uit nadat de groep bij Letterman komt en viral gaat. Reden? Het dansje van zanger Samuel Herring. De show op Best Kept Secret is fantastisch. Uniek, intens en heel grappig. Herring is een bijzondere frontman die zich vele gedaantes kan aanmeten en ze zitten hem allemaal als gegoten. Hoogtepunt is ‘Seasons (Waiting For You)’ muzikaal gezien. Maar Herring ontstijgt zichzelf als hij na de set het podium afrent, op het water afstevent en dan via een plank over de hekken klimt. De camera volgt hem nog lang backstage waar hij nog niet uitgehold is. Ruim 5000 voyeurs genieten mee. (NVDA)

 

Typhoon

Bezig met een glorietocht door heel Nederland speelt Typhoon met zijn geweldige band ook op Best Kept Secret de tent plat met het grootste gemak. Het gebruik van een volle band is natuurlijk al een sfeerverhoger, maar ook zeker de afwisseling in stijlen draagt bij tot de feestvreugde. Bovenal zijn de liedjes gewoon erg goed en live zelfs beter. Op naar een volle HMH in het najaar. (PB)

 

Royal Blood

Rocksterren. Vinden ze vooral zelf. Zanger Mike Kerr laat zich even in zijn ziel kijken als hij zegt dat hij publiek meer dronken had verwacht. Maar de show gaat toch door, gelukkig voor die paar fans die houden van de platte oer-rock die Royal Blood over het strand blaast. Het is hard en het is rechttoe rechtaan. Misschien niet helemaal de juiste band voor een fijnproevers festival als Best Kept Secret. (NVDA)

 

Sohn

Na het succesvolle debuut ‘Tremors’ van vorig jaar kijk ik reikhalzend uit om Sohn eens live aan het werk te zien. Bijgestaan door twee man dompelt hij de tent onder in een warm bad van elektronische folkpop. Langzaam wordt er opgebouwd, met wat meer rustige nummers, om de laatste twintig minuten het tempo wat meer omhoog te gooien, tot grote vreugde van het publiek. Sohn overtuigt live met een show van grote klasse. (PB)

 

Alt J

Alt J werd afgelopen in alle eindejaarslijstjes de hemel in geprezen. Clubs en festivaltenten werden plat gespeeld. Op Best Kept Secret lijkt de mainstage toch een maatje te groot. Het is bij vlagen vals, de setlist is onsamenhangend en de band zelf spat ook niet van het podium af. Dat maakt Alt J natuurlijk geen slechte band, maar van een afsluitende act verwachten we toch nét dat beetje meer. De lichtshow daarentegen kan de vlag alleen wel hijsen. (NVDA)

 

CONCLUSIE

 

Van de headliners moest Best Kept Secret het dit jaar niet hebben, maar we mogen zeker weer spreken van een gedenkwaardig weekend. Enig minpunt was wel de gewijzigde ingang waardoor dagbezoekers en degenen die op en neer reden (met auto of fiets) steeds minimaal een half uur moesten lopen om op het festivalterrein te komen. Een slechte verbetering! Maar het zeer gevarieerde programmering, het schitterende terrein en de afwisseling in eten en drinken maken het toch een genot om in Hilvarenbeek te gast te zijn. Tot volgend jaar! (PB)

(tekst: Nick v/d Aa / Paul Buch; foto's: Chris Stessens / Kasper Vogelzang / Melanie Marsman)

Deel via social media: