Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2016-11-01 07:00:00 • 12 min lezen

Beth Hart - Fire On The Floor

Label : Provogue Eindoordeel : 9  

Beth Hart is natuurlijk geen onbekende. En dan vooral niet in Nederland want als snel had deze Amerikaanse hier in ons polderland vaste voet aan de (muziek)grond. De rest van de wereld is overigens inmiddels ook wel om. Toch is haar carrière niet altijd van een leien dakje gegaan en heeft ze de nodige hobbels moeten overwinnen. Sinds haar debuut Immortal uit 1996 is er veel veranderd. De negatieve rol van drank en drugs heeft ze achtergelaten en de door velen als “de nieuwe Janis Joplin’ bestempelde zangeres kijkt inmiddels vooruit. Het album Better Than Home dat vorig jaar uitkwam stond wel synoniem voor het afscheid nemen van de donkere periode en het omarmen van nieuwe kansen.  

De perfecte blues gecombineerd met soul, jazz en een vleugje gospel Zoals gezegd wordt ze vaak als de nieuwe Janis Joplin bestempeld maar ook de vergelijking met een zangeres als Joan Armatrading komt niet uit de lucht vallen. Ook op Fire On The Floor is die wat rauw klinkende stem alom aanwezig al heeft dit album wel het meest “jazzy” karakter van haar werk tot op heden. Opener “Jazzman” is een on-Harts’ nummer en zet je misschien wel op het verkeerde been. Het nummer ademt jazz en Beth klinkt als nooit tevoren. Persoonlijk had ik het nummer als laatste op dit album gepositioneerd om als uitsmijter te laten fungeren. Hierna pakt Beth de draad weer op en krijgen we een heerlijke mix van blues, soul, rock en een vleugje gospel voorgeschoteld. ‘Love Gangster’ is een heerlijk uptempo nummer dat tussen blues en soul zweeft met alle muzikale ingrediënten. Bij het spannende en beklemmende ‘Coca Cola’ is de blues wederom aanwezig en worden de muzikale kwaliteiten van gastmuzikanten als Michael Landau (Gitaar) en Ivan Nevilla (Hammond-organ) naar de voorgrond geplaatst.

 

Beth Hart durft eerlijk en persoonlijk te zijn Ook nu weet Beth Hart een aantal mooie, sfeervolle ballads neer te zetten zoals dat geen ander kan als zij. Ze wisselt de bluesy titelsong ‘Fire On The Floor’ moeiteloos af met een klassiek klinkende ballad als ‘Woman You’ve Been Deamin’ Of’, één van de mooiste nummers op dit album. Bij het persoonlijke ‘Picture In A Frame’ (opgedragen aan haar overleden producer Michael Stevens) laat ze haar gevoel spreken en bij ‘Good Day No Cry’ moet ik denken aan de lading die Percy Sledge bij zijn hit ‘When A Man Loves A Woman’ weet mee te geven. Tussendoor trakteert ze ons met heerlijke uptempo blues, soul en rock ’n roll. ‘Fat Man’ is absoluut één van de sterkste nummers en de gitaren en Honky-tonk-piano maken het plaatje compleet. Die piano is ook weer nadrukkelijk aanwezig bij het broeierige ‘Baby Shot Me Down’ waar Beth haar stembanden test. Afsluiten doet ze met een persoonlijk en intens gezongen ballad; ‘No Place Like Home’ is die prachtige ballad waar elke artiest mee af zou willen sluiten.

 

Eindoordeel In een interview gaf Beth Hart aan dat dit album meer energie zou moeten uitstralen, of zoals ze zelf zegt: “It’s Just Got More Balls”. Maar al luisterend naar Fire On The Floor kun je niet anders concluderen dat dit een top album is; goed, ontroerend en persoonlijk en dat in een muzikaal nagenoeg perfecte ruwharige bluesjas. Als de laatste noten zijn gespeeld kun je bijna niet anders dan de repeatknop indrukken. Veel luisterplezier. 

Deel via social media: