Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2016-03-16 07:00:00 • 12 min lezen

Big Boy Bloater & The Limits - Luxury Hobo

Label : Provogue / Mascot Eindoordeel :7

 

De Britse veertiger Big Boy Bloater heeft de afgelopen jaren een aardige staat van dienst opgebouwd. De alom gerespecteerde Blues muzikant brengt nu met zijn band The Limits het nieuwe album Luxury Hobo uit.  

Getekend door een diepe depressie

Bloater maakte in het verleden al naam met zijn band The Southside Stompers. Jools Holland noemt zich zelfs een fan van deze Britste gitaarvirtuoos. Hij trad op over de gehele aardkloot met een diversiteit aan artiesten zoals Carl Perkins. in 2008 bracht hij zijn solo debuutalbum uit (That Ain’t My Name) en met The Limits bracht hij inmiddels ook al een drietal albums uit. Twee jaar geleden kende Bloater vanwege zijn depressie een donkere periode die hij nooit meer hoopt mee te maken. Zelf zegt hij hierover: “The Stage Stuff Sas Just 10% Of My Time, The Rest Of The Time I Didn’t Want To Get The Rain, Pick Up The Phone Or Te Be Left alone In A Room With Anyone”. Op het podium voelde Bloater zich zelfverzekerd, daarbuiten verkeerde hij in een sociaal isolement.  

Een lekker origineel, authentiek orgelgeluid Bloater en consorten schieten al rockend uit de startblokken met ‘Devils Not Angels’ waarbij het orgelgeluid dat toetsenist Edwards weet te produceren een lekkere originele touch is. Met de typische blues rocker ‘It Came Out Of The Swamp’ wordt het album vervolgd; luister naar de “zingende” slide-gitaar en het wat “rauwe” geluid van deze track. Zo kent het album vooral stevige Blues rock in een strak gespeeld tempo. Ook ‘I Love You (But I Can Stand Your Friends)’ is een lekker swingend blues rock nummer dat qua sound en sfeer je terug doet denken aan de rockmuziek van de jaren ’70. Dat Bloater niet ’s-werelds beste stemgeluid heeft wordt op Luxury Hobo wel duidelijk maar dat compenseert hij meer dan voldoende met het geluid dat hij uit zijn slide-gitaar weet te produceren. Overigens is dit album door Provogue/Mascot uitgebracht en dat zegt ook wel wat; een label waar namen als Simo, Walter Trout en Robben Ford onder contract staan.  

Blues met uitstapjes naar de funk en de boogiewoogie. Al luisterend kun je niet anders concluderen dat we hier met een eindresultaat van een échte band te maken hebben. Op de achtergrond zorgen drummer Matt Cowley en bassist Steven Oats voor de boordnodige ritmesessie en mede daardoor kunnen toetsenist Dan Edwards en gitarist/frontman Big Boy Bloater excelleren. Binnen de het palet van Blues rock maken de heren in het tweede deel van het album zo nu en dan een klein uitstapje naar andere stijlen. Titeltrack ‘Luxury Hobo’ is wat meer midtempo met, naast de slide-gitaar, ook wat boogiewoogie invloeden, ‘All Things Considered’ ademt een vleugje soul uit terwijl ‘Robot Girfriend’ een wat funky inslag kent. ‘The Devils Tail’ is misschien wel het beste nummer van het album, mede door het geluid dat Bloater uit zijn slide-gitaar weet te produceren en de solo van Edwards op piano. Naast al het blues rock-geweld wordt alleen bij ‘I Got The Feeling Someone’s Watchting Me’ wat gas terug genomen.

 

Eindoordeel Luxury Hobo is een album met prima, ouderwetse recht-toe-recht-aan blues rock zonder toeters en bellen. Bluesrock zoals blues rock waarschijnlijk bedoeld is; een sterke ritmesessie als basis, een zanger met een doorleefde stem, ondersteunde keys en een snijdende gitaar. Negen tracks met een speelduur van een kleine veertig minuten zorgen voor een lekkere luisterervaring. Take it away Bloater! Veel luisterplezier.

Deel via social media: