Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-11-06 07:00:00 • 12 min lezen

Billy Sherwood - Citizen

Billy Sherwood - Citizen

Label: Frontiers

Eindoordeel: 6/10

 

 

Who’s who van prog

Het album ‘Citizen’ van voormalig World Trade-man Billy Sherwood zal de boeken in gaan als het allerlaatste studioalbum waaraan wijlen Chris Squire bijgedragen heeft. Hij nam zijn partijen op in een hotelkamer terwijl hij op tour was met Yes en zou niet lang daarna worden opgenomen in het hospitaal om daarna nooit meer aan bass-gitaar aan te raken in deze stoffelijke wereld. Naast Squire, spelen (zoals bij vrijwel alle Sherwood-projecten) nog enkele grootheden mee. Tony Kaye, Rick Wakeman, Patrick Moraz, Geoff Downes, Jon Davison: het lijkt wel alsof de hele Yes-historie uit de mottenballen is gehaald om dit conceptalbum luister bij te zetten. Ook Steve Hackett, Steve Morse. Jordan Rudess, John Wesley, Colin Moulding en Alan Parsons doen mee waardoor in ieder geval alle prog-credibiliteit veilig is gesteld. Het blijft ietwat onbegrijpelijk, want Sherwood’s vorige albums blonken nu niet echt uit door memorabiliteit dus hoe komt het toch dat al deze helden zo graag met de man mee willen doen? Ook ‘Citizen’ geeft op die prangende vraag geen antwoord.

 

Vleesch noch visch

Want, eerlijk is eerlijk, het is een beetje vleesch noch visch hier. Speltechnisch zit het natuurlijk allemaal volkomen geramd, maar de songs zelf willen maar niet op gang komen. Een stevig deel van de blaam daarvoor ligt overigens bij de productie, want net als bij Yes’ laatste (ook al gemixt door Sherwood) mist het geheel substantie en, wel, ballen. Opener ‘The Citizen’ en de ballad ‘Just Galileo And Me’ zijn absoluut niet onaardig, maar blijven wat “hangen in de lucht” als het ware. Alsof de wind er aan alle kanten doorheen waait waardoor de muziek maar niet wil aarden. Ook de vocalen missen identiteit en zijn te laag in de mix gezet (en daarbinnen ook nog eens stevig geprocessed) om überhaupt kenmerkend te kunnen zijn. Zo sleept bijvoorbeeld het negen minuten durende ‘The Great Depression’ zich verveeld voort en zelfs een lijvige pianosolo van Rudess (die dit soort riedeltjes nog in z’n slaap zou kunnen spelen) kan daaraan niet veel veranderen. Ook hier weer een melodie die op zich niet onaardig is, maar die maar niet vlotten wil. Allen kenmerken van een plaat die veel te self absorbed  is en die daardoor disappears up its own ass.

 

Het Talent Van Anderen

Betere zangers en een betere producer hadden nog wonderen kunnen doen met dit ‘Citizen’, maar aangezien dat niet aan de orde is blijven we zitten met een album dat geen kant op kan en geen kant op gaat. Het is dan ook maar de vraag wat de gemiddelde prog- of rockliefhebber hier voor kicks uit gaat halen. Sherwood zelf is inmiddels de nieuwe bassist in Yes en heeft daarbij de ondankbare taak om de sceptici avond na avond te overtuigen van zijn validiteit op het podium en op basis van dit ‘Citizen’ is het maar te hopen dat hij op een eventueel volgend Yes-album compositorisch en (vooral!) productioneel een niet al te stevige vinger in de pap zal krijgen. In veel opzichten zijn er aangaande dit ‘Citizen’ vergelijkingen te trekken met Trent Gardner’s ‘Explorer’s Club’ project dat ook al z’n voegen barstte van de grote namen en wat muzikaal evenmin wilde beklijven. Misschien wel een beetje het euvel van vanity projects; wie zal het zeggen? Hoe dan ook doet Sherwood met zijn laatste met name de criticasters een groot plezier. De rest van de wereld zal, naar alle waarschijnlijkheid, dit album één keer draaien om er vervolgens nooit meer naar terug te keren. Yes-fans met een krappe beurs wordt dan ook met klem aangeraden de dukaten uit te geven aan de op handen zijnde reissue van ‘Fragile’ en dit ‘Citizen’ enkel in de Spotify playlist te houden. Het is allemaal niet onaardig, echt niet. Het bewijst enkel andermaal waarom Sherwood nooit tot de big league is doorgedrongen. Het zit er gewoon niet in.

 

 

Dynamic Range Value: DR11

Eindoordeel: 6/10

Deel via social media: