Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-09-19 07:00:00 • 12 min lezen

Black-Bone – Blessing In Disguise

Black-Bone – Blessing In Disguise

Label: Steamhammer

Eindoordeel: 8/10

 

 

De mosterd halen

Stoïcijns doorbeukend op alweer hun tweede volwaardige langspeler, zijn de Eindhovenaren van Black-Bone volkomen in hun element. Dit is stoner-rock met een fikse dosis punky energie die even zozeer schatplichtig is aan Motörhead als aan bijvoorbeeld (de meer ronkende kant van) een band als Queens Of The Stone Age. Allemaal met de motivatiemeter op 10, voetjes stevig op het gaspedaal en vol gaan. De band heeft daar ook alle reden toe, want sinds het debuut en het daaropvolgende eerste album is er nogal wat gebeurd in haar bestaan. Guest spots bij bands als Deep Purple, Slash, Chickenfoot en Saxon (al dan niet in festivalverband) hebben de band voldoende geleerd over hoe de groten der aarde hun zaakjes voor elkaar hebben op het podium en het is die energie die de band heeft proberen vast te leggen op dit ‘Blessing In Disguise’. En goed geluisterd heeft ze. Opener ‘Nothing But History’ zet meteen de toon voor wat er voor de rest komen gaat en dat doet het met een intensiteit en tegelijkertijd vernuft die, nu ja, bijna on-Nederlands is.

 

Bekend maar toch ook niet

Luisteren naar dit album doet je voortdurend even krabben achter je oren. “Waar heb ik dit ook alweer eerder gehoord?” en jezelf dan realiserend dat het bekende een beetje bedrieglijk is, want binnen de niche waar Black-Bone opereert schaaft ze wel degelijk haar eigen hokje. Een band als Motorpsycho schiet vaak in de herinnering, maar dan met name door de volstrekte eigenzinnigheid die ook dit trio laat horen. De songs lijken traditioneel opgebouwd, maar zijn het toch weer niet. Refreinen zijn vaak verstopt in een kundig ensemble riffs waardoor het ook weer niet echt refreinen zijn al herken je ze wel als zodanig. De bass is moddervet in de mix gezet door producer Peter Van Elderen om de groove van het geheel duidelijk te accentueren, want alhoewel de gitaar hier het voornaamste instrument is (en zelfs de zang ietsje zachter gemixt is) komen de songs hier met name tot leven vanwege de swing die de mannen het geheel meegeven. En die komt uit de ritmesectie. Soms hoekig, soms vloeiend complementeert ze uitstekend hetgeen er aan melodie via zang en snaren te voorschijn komt.

 

Te lang

Als er al een commentaar te leveren valt op dit ‘Blessing In Disguise’ dan is het wel dat het album te lang is. Met name omdat de band weinig speelt met meer rustige of afwijkende passages (wat ze overigens wel met verve doet in het dik zes minuten durende ‘Save It For Tomorrow’) is het best een hele kluif om je door deze aanval van intense riffs heen te worstelen zonder een gevoel van eenvormigheid te voelen. Het laten vallen van ten minste één of twee nummers had de impact zondermeer vergroot want albums als deze zijn bedoeld om de dreun met precisie uit te delen. Precies lang genoeg om de oren nog te horen gonzen en niet lang genoeg om er moeheid in te voelen. Dat laatste gebeurt nu wel en als we bij de bijna tribal-achtige afsluiter ‘Believe’ aankomen en we merken dat wij al uitgerockt zijn terwijl de band nog speelt alsof de duvel haar op de hielen zit. Niets wat de programmeer-knop op je CD-speler niet zal kunnen verhelpen overigens, want ondanks de lengte is het toch lastig beoordelen welk nummer hier had moeten gaan. De kwaliteit is en blijft namelijk gewaarborgd over de gehele linie. Daardoor kan de conclusie dan ook niet anders zijn dan dat Black-Bone geen last heeft gehad van het second album syndrome en met volle overtuiging de uitdaging die de voorgangers schiepen is aangegaan. Hierin slaagt ze met vlag en wimpel en zet ze voor haarzelf de deur open naar een groter succes dan alleen binnen de landsgrenzen. Misschien iets meer variatie en durf op een derde album als het even kan, maar voor de rest kunnen de Eindhovenaren tevreden hun glas hebben op deze undisguised blessing.

 

 

Dynamic Range Value: DR6

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: