Zoek...
Blackfield - V

Blackfield - V

Label: Kscope

ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2017-02-10 07:00:00 • 6 min lezen

Pop / Rock
7

Blackfield - V

And then there were two
Voor de gelovigen aan de preekstoel van zijne Eminentie Steven Wilson begint Kerstmis dit jaar vroeg met de release van het vijfde Blackfield album. Wilson trad weliswaar na de release van het derde album naar eigen zeggen definitief terug als gelijke partner in dit combo, maar na de zeperd die het album zonder hem werd schoot hij zijn maatje Aviv Geffen toch maar weer te hulp en is Blackfield V gewoon weer een volwaardige samenwerking.

Alan Parsons (die Wilson al eens eerder assisteerde in de studio bij diens solowerk) mocht ook nog drie nummers komen produceren en daarnaast schuilt er ook nog een zekere thematiek onder de motorkap die alle liedjes met elkaar verbindt. Nou, zeg nu zelf: hoe kun je de prog-fanaat nog lekkerder maken? Nou, door een fantastisch album af te leveren natuurlijk! Maar is het dat ook geworden?

Pieken en dalen

Blackfield V is kwalitatief gezien ruwweg een kruising tussen het tweede en het derde album en laat een inmiddels volkomen bekend geluid horen. De songs zijn dus weer melodisch, kort en to the point en Wilson en Geffen verdelen de zang- en compositielast min of meer evenredig onder elkaar. Weliswaar opent de plaat wat vlakjes met een nietszeggend orkestraal intro, maar de eerste songs die daarop volgen (‘Family Man’, ‘How Was Your Ride?’ ‘We’ll Never Be Apart’ en ‘Sorrys’) knallen er meteen goed in en doen in niets onder voor de liedjes op het schitterende debuut van dit duo; nog steeds de toetssteen voor hun gehele catalogus. Bij ‘Life Is An Ocean’ gaat het echter goed mis en misschien is dat ook wel omdat de titel doet denken aan die Bavaria reclamespot waarin de compositie van ‘Life Is Life’ van het Zwitserse Opus wordt geparodieerd (‘Life is a cosmic symphony!’). Muzikaal valt hier echter, in tegenstelling tot bij de commercial, niet echt om te lachen en zakt de compositie al meteen vanaf het intro door haar hoeven om vervolgens nog 3 minuten lang doodsaai in z’n eigen misère door te kabbelen. ‘Lately’ en ‘The Jacakal’ zijn al niet veel beter, al ligt het tempo bij de eerstgenoemde een stuk hoger en probeert Wilson met zijn karakteristieke gitaarspel hier en daar de boel nog wat op te leuken. Maar onder de streep stelt het allemaal gewoon niet zo heel erg veel voor. ‘October’ is het absolute dieptepunt van Blackfield V omdat het meer met Disney en Andrew Lloyd Webber te maken heeft dan met proggy pop. Pretentieuze onzin die in een sentimentele musical thuishoort en niet op een plaat als deze. Wilson’s vlakke stem is ook gewoon niet geschikt voor muziek  als dit.

Muze

Gelukkig hervinden de mannen hun muze tegen het einde van de plaat weer wat en zo is het instrumentale, Camel-achtige ‘Salt Water’ werkelijk om van te smullen en, met z’n kleine drie minuten speelduur, veel en veel te kort. ‘Undercover Heart’ opent lekker met een James Bond-achtig couplet maar moet het daarna helaas opnemen tegen een wat melig refrein waar de pastiche van af knalt. Een euvel dat deze plaat helaas wel vaker plaagt. ‘Lonely Soul’ is wel erg opzichtig gejat van Moby en komt als compositie ook niet lekker van de grond. De typische Geffen tekst (‘Everything is broken / Everything is chaos / Everything you need’) help het geheel ook niet echt, ook al wordt ze hip en happy gezongen door een zangeres wier naam niet in de bij uw recensent aanwezige informatie vermeldt stond. Afsluiter ‘From 44 To 48’ is wel weer van erg hoog niveau en klinkt als de waardige afsluiter die Wilson’s tweede soloalbum zo miste. Mooi om Blackfield V op deze stijlvolle  manier te eindigen dus!

Less is more

Het vorige Blackfield album (dus die zonder Steven Wilson) duurde iets van een halfuur en er was, op basis van het beschikbare materiaal, iets voor te zeggen geweest om ook dit album die lengte mee te geven. De sterke songs hier zijn namelijk meteen erg sterk namelijk net zoals de mindere songs ook echt minder zijn. Een middenweg is er niet. Je krabt jezelf achter het hoofd als je verneemt dat aan dit alles dan maar liefst 18 maanden gewerkt is met zulke wisselvallige resultaten als gevolg. Fans van Blackfield zullen in ieder geval blij zijn dat de band van de artistieke metaalmoeheid van het vorige album weer wat hersteld is, maar ook zij zullen moeten erkennen dat deze formule gewoon z’n langste tijd heeft gehad. Het duo Geffen/Wilson zit muurvast in het eigen karrenspoor.

Blackfield V is een aardig, maar verre van essentieel pop-album geworden dat uitsluitend preekt tot de eigen parochie.

Pop / Rock

Deel via social media: