Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-09-20 07:00:00 • 3 min lezen

Blackmore’s Night – All Our Yesterdays

Blackmore’s Night – All Our Yesterdays

Label: Frontiers

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

Barock ‘n’ roll

Sinds Ritchie Blackmore de legging, de tuniek en de luit ontdekte was het over met de rock-pret en begon een volle duik in de renaissance muziek. Samen met zijn levensgezellin Candice Night maakte de man in black niet langer meer de arena’s van deze wereld onveilig, maar was men enkel nog te bewonderen op middeleeuwse feesten in kastelen in Duitsland waar het bier nog in metalen kroezen werd geschonken en de everzwijnen lustig aan de spitten boven het vuur roosterden. Een sprankje hoop genereerde de man zelf weer aan het begin van dit jaar door te laten weten dat hij volgend jaar nog een keer of 4 op de planken wil staan met een rockgroep, maar dan zou de koek toch ook wel op zijn. Maar is dat echt zo? Voor een ieder die deze laatste, ijdele, hoop koesterde is er echter nu het nieuwe Blackmore’s Night album, getiteld ‘All Our Yesterdays’. En die is, naar BN’s principes, gewoon weer business as usual. Geen pakkende riffs dus, maar pauken, Keltische snaren en de zalvende stem van vrouwe Night die zoetgevooisd edoch verlangend zingt over lang vervlogen tijden waarin de email nog gewoon per postduif werd bezorgd.

 

Glimpen van glorie

Toch verloochent adel zich niet altijd, en in het instrumentale ‘Darker Shade Of Black’ mag Blackmore’s gitaar volop spreken in een omlijsting die wel iets weg heeft van het Deep Purple b-kantje ‘Son Of Alerik’. In de cover van Mike Oldfield’s ‘Moonlight Shadow’ doen Night en Blackmore noch zichzelf, noch de componist, noch de luisteraar echter een plezier want, mijn hemel, wat een draak van een uitvoering is dat. Iets beter is de cover van Sonny And Cher’s  ‘I Got You, Babe’, alhoewel de uitvoering van Beavis & Butt-head van die song nog steeds niet voor z’n plek op de cover-troon hoeft te vrezen. Elders worden de brave tonen als fotonen op je oorschelp afgevuurd en alhoewel het nergens beledigend of vervelend wordt, is het ook allemaal nogal erg veilig. Prima als je een groot fan van de Lord Of The Dance bent, maar als je bent opgegroeid met ‘Stargazer’ en ‘Man On The Silver Mountain’ dan is het toch wel ernstig slikken. ‘Where Are We Going From Here’ had in handen van één van Blackmore’s rock-incarnaties wellicht nog wel een kraker kunnen worden, maar in de tedere handen van Night wordt het meedogenloos ontdaan van alle scherpe randjes en houden we iets over dat niet veel verder komt dan het predikaat “hmmmzallright”.

 

Vrouw met de broek aan

Om kort te gaan is dit dus niet een album voor de adepten die nog steeds niet hebben verwerkt dat een icoon als Blackmore z’n Stratocaster ooit aan de wilgen hing voor een blonde vrouw en een leven als minstreel. Het is en blijft ook een beetje een rare, dit. Wat haalt Blackmore artistiek eigenlijk uit dit hele gebeuren? Als ‘ie nu een klassieke plaat had gemaakt, dan viel dat nog te snappen, maar wat ‘ie hier bij Blackmore’s Night doet grenst wel erg vaak aan de muzak en landt even zo vaak aan de verkeerde kant van het hele folky gebeuren. Want zoetsappigheid heerst op dit ‘All Our Yesterdays’ en al zal het sommige mensen in een staat van gelukzalige vergetelheid brengen, vermoedelijk zal het overgrote deel van de Blackmore-aanhang andermaal meewarig het hoofd schudden.  “Ritchie, jongen, dit heb je toch allemaal niet nodig?”.

 

De trieste waarheid is echter: vermoedelijk wel. Als de man de legging aantrekt, dan heeft duidelijk de vrouw de broek aan.

 

 

Dynamic Range Value: DR10

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: