Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-28 07:00:00 • 11 min lezen

Blood Ceremony – Lord Of Misrule

Blood Ceremony – Lord Of Misrule

Label: Rise Above Records

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

Parallel universum

Wat niet veel mensen weten is dat Black Sabbath’s Tony Iommi ooit nog auditie heeft gedaan voor Jethro Tull. Hij speelt zelfs nog mee met die band op het legendarische ‘Rock ‘n’ Roll Circus’ dat de Rolling Stones in de jaren ’60 organiseerden. Uiteindelijk wierp de samenwerking tussen Iommi en Tull verder geen vruchten af,  Iommi startte Black Sabbath en de rest is geschiedenis. De reden dat ik dit aanhaal is omdat het nieuwste album van het Canadese Blood Ceremony ons eigenlijk een kijkje gunt in een parallel universum waar Tull en Iommi toch samen een album opnamen, maar dan met Grace Slick van Jefferson Airplane op zang. Zo luistert ‘Lord Of Misrule’ namelijk weg. Het is muziek die overduidelijk ernstig schatplichtig is aan zowel Tull als Sabbath als Jefferson Airplane en is als zodanig een interessant document van what might have been. Laten we dus eens snel kopje onder gaan in de wondere wereld van een lang vergane tijd.

 

Lang leve de fluit

Opener ‘The Devil’s Widow’ opent het album veelbelovend in de klassieke stijl van de rock uit de jaren ’60 en ’70 inclusief tempowisselingen en het prominent gebruik van een dwarsfluit. Een interessante reis die, hoewel intrigerend genoeg, niet overal even samenhangend klinkt en je het gevoel geeft dat de band hier wellicht iets meer van haar arrangeerkunsten in had moeten verwerken. Het psychedelische ‘Loreley’ dat volgt is wat dat aangaat meer één geheel maar het duurt tot ‘Half Moon Street’ voordat de vlam op dit album voor het eerst echt goed in de pan slaat. Mede door het opwindende eindstuk waarin de dwarsfluit helemaal los mag en waar de band de spanning opvoert tot het kookpunt. Helaas zal het een kortstondige opleving blijken, want hierna zakt de band terug in wat minder opzienbarende songs zoals het kabbelende ‘The Weird Of Finistere’ en de Motown-imitatie ‘Flower Phantoms’ die muzikaal gewoon niet zo heel veel ter tafel brengen. ‘Old Fires’ vlamt dan wel weer en schudt de luisteraar heel erg lekker wakker op de tonen van een scheurende Hammond, maar daarna kakt het toch weer in met de (onbedoeld) melige afsluiter ‘Things Present, Things Past’. Zo jammer.

 

Kleine vis

Er is een grote markt voor bands die terugkijken het verleden en, zoals dat zo gaat met hypes, heb je daar interessante en minder interessante exponenten tussen. Blood Ceremony zweeft een beetje tussen die twee uitersten in. Enerzijds weet men prima hoe men een liedje moet bouwen, maar anderzijds mist men nog dat ene cruciale ingrediënt dat de Groten van de middelmaat onderscheidt: magie. Ons eigen The Devil’s Blood (muzikaal absoluut bloedverwant) had dat bijvoorbeeld wel en wist daarnaast ook nog een bijzondere sfeer neer te zetten waardoor de albums je meteen naar binnen zogen. ‘Lord Of Misrule’ houdt je als luisteraar echter veelal op veilige afstand waardoor het meeslepende effect nagenoeg niet daar is. Best jammer, want het is overduidelijk dat Blood Ceremony een getalenteerd gezelschap is met meer in haar mars dan ze hier laat horen. Op de keper is dit album dus een gevalletje van “net niet”. Leuk om eens gehoord te hebben, maar verre van een blijvertje.

 

 

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: