Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2015-11-29 07:00:00 • 10 min lezen

Bo Weavil & Band - A Son Of Pride

Label : Dixiefrog / Bertus Eindoordeel : 8,5  

De naam Bo Weavil & Band in combinatie met blues doet je waarschijnlijk denken aan een donkere Amerikaanse blueszanger met zijn band afkomstig uit één van de zuidelijke staten. Niets is echter minder waar want we hebben hier te maken met de Franse bluesgitarist en zanger Mathieu Fromont.  

Geen cent te makken A Son Of Pride is een bijzonder album. Fromont heeft al het nodige werk geproduceerd en uitgebracht maar het was een lang gekoesterde wens om met een aantal Franse topmuzikanten uit de blues scene een album op te nemen van eigen geschreven materiaal. Naar eigen zeggen ging hij “without a single buck in my pockets” op weg en tot zijn grote verbazing formeerde zich een enthousiaste band zich rondom hem. Alain Baudry (drums), Nicolas Mary (keyboards/organs), Igor Pichon (bass), Yvan Don Tamayo (Congas & Bongos) en Bastien Alzuria (gitaar) en sound engineer Simon Oriot vormen de perfecte bluesband voor Bo Weavil. Ieders muzikale kwaliteiten komen op A Son Of Pride tot uiting en hiermee is een droom uitgekomen.  

Blues gecombineerd met groovy funk Het album kent tien tracks. Vanaf het eerste moment is het lastig voor te stellen dat we hier naar een Fransman luisteren. Met je ogen dicht heb je het gevoel dat we met een verjongde uitgave van John Lee Hooker te maken hebben. Bo Weavil & Band produceert lekkere, zompige blues waarbij inderdaad alle muzikanten met hun eigen instrumenten hun moment of fame krijgen. De aftrap ‘I’m  Just An Animal’ is lekker vlot en kent verassende funky elementen. Luister naar het orgel op het rauwe ‘I’m Gonna Crack’ en het om elkaar heen dansende gitaar- en orgelspel in ‘Can’t Sleep At Night’. Uiteindelijk is de gitaar op punten de winnaar van dit duel. Wat meer laidback-blues is ‘Are You Like Me’, een lekker rustig neergezette track. Meest mainstream- en catchy nummer is waarschijnlijk ‘A Time In The Wilderness’ maar meest indrukwekkende track is de afsluiter ‘A New Revolution’; hier komt alles bij elkaar en de band gaat hier werkelijk helemaal los. En dit alles wordt door Fromont met zijn ietwat rauwe stem die als een warme deken aanvoelt bij elkaar gezongen. Bijzonder overigens is dat de heren de blues op een subtiele manier met groovy funk combineren. Vooral op ‘I’m A Groover Maker’ en ‘Stop Buggin’, waar de bongos en conga’s nadrukkelijk aanwezig zijn, vloeien de muziekstijlen naadloos in elkaar over.

 

Eindoordeel Een verrassend, aangenaam en pakkend blues-album. A Son Of Pride is inderdaad een album geworden dat muzikaal erg goed in elkaar zit en waar de klasse van de muzikanten duidelijk te horen is. Mooi om te horen dat het geheel uiteindelijk het belangrijkste is maar dat er ruimte is om te excelleren. Hopelijk krijgt het album de nodige aandacht en airplay zodat de heren wat van hun investeringen terugverdienen. Veel luisterplezier!

Deel via social media: