Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-08-15 07:00:00 • 8 min lezen

Brandon Flowers - The Desired Effect

Brandon Flowers – The Desired Effect

Label: Universal

Eindoordeel: 7/10

 

 

De kunst van catchy

Killers frontman Brandon Flowers is niet bepaald de bescheidenheid zelve. Voor het grootste gedeelte heeft hij daarbij het gelijk aan zijn zijde, want de man heeft er een handje van om zowel alleen, als met zijn bandje, akelig catchy liedjes te pennen die niet alleen hun weg naar de radio met het grootste gemak vinden, maar ook de platenkasten van miljoenen mensen hier op deze aardbol. Op ‘The Desired Effect’, zijn tweede solo-album, grossiert Flowers andermaal in instant hits en vindt hij daarbij zijn inspiratie in de meer tribal geörienteerde kant van het verhaal. Uitgebreide chants dus, met donderende drums op de achtergrond, die je bijna naar het Afrikaanse continent brengen ware het niet dat de productie van Ariel Rechtshaid (die ook voor vrijwel alle muziek hier tekende) het geheel zorgvuldig in het neo-poppy terrein houdt waar Flowers inmiddels een naam in heeft gemaakt. Zelfs een sample van Bronski Beat’s ‘Smalltown Boy’ in ‘I Can Change’ wordt daarbij niet geschuwd en ook Neil Tennant van de Pet Shop Boys wordt van stal gehaald om op dat liedje een (vrijwel onhoorbare) bijdrage te leveren.

 

Are we human, or…?

Flowers plagieert in het intro van ‘Still Want You’ een stukje van Toto’s ‘Africa’ alhoewel  het liedje daarna wel een hele andere wending neemt ten gunste van een vraag-en-antwoord-spel met een Motown-achtig dameskoortje. De  larger than life productie van Rechtshaid zorgt er echter voor dat alle subtiliteit uit het gebodene wordt geperst en er een muur van geluid wordt neergezet  waar je even “U” tegen zegt. Dit is geen kleine muziek voor stilzitten in de huiskamer. Dit is gemaakt om met een grote groep mensen op te dansen. Vergelijkingen met ons eigen Dotan gaan hier en daar wat op, alhoewel Flowers cs. veel meer knipogen naar de dance scene. ‘Lonely Town’ is zo’n typische, aalgladde dance anthem waar ook de vocoder even voorbij mag komen. Tot in de puntjes bedacht en uitgewerkt. De enige plek waar het album even plat op z’n smoel gaat is in het flauwe, C&W-achtige ‘Diggin’ Up The Heart’ waar zelfs Garth Brooks z’n neus stevig voor zou hebben opgehaald. Maar voor de rest is dit Perfecte Pop. Ja, met hoofdletters.

 

Flinterdun

Flinterdun is het echter ook. Schraap de kolossale productie weg en wat je overhoudt zijn liedjes gespeend van enige vorm van emotie en/of diepgang. Duidelijk gemaakt voor een groot publiek en zo trendy als het maar zijn kan. Natuurlijk is daar an sich niets mis mee. Het doet je hooguit afvragen waar Flowers z’n artistieke kick haalt uit dit alles. Alleen het laatste nummer, ‘The Way It’s Always Been’ komt namelijk uit zijn eigen pen en is eigenlijk het meest interessante omdat het breekt met de bombast en omdat het Flowers portretteert als als iemand met de potentie om een echt interessante singer-songwriter te zijn. Bijna Beatles-achtig  staat het in schril contrast met de rest van het album. Een zalvend einde aan een plaat die voor de rest bijna uit z’n voegen barst van de hits. Geen hits die je over tien jaar nog zult horen, maar wel hits die dit jaar nog veel zullen voorbij komen op de commerciële radiostations. A moment in time dus. Prima passend tussen de vergankelijkheid van hedendaagse pop levert Flowers een CD af die, in het moment, uiterst plezierig luistert en die tegelijkertijd, op de lange termijn, geen enkele blijvende indruk achter laat. De vraag of we nu human zijn, of toch stiekem dancers blijft dan ook hier weer prettig onbeantwoord.

 

 

Dynamic Range Value: DR5

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: