Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2014-11-13 07:00:00 • 4 min lezen

Branford Marsalis - In My Solitude

Label: Okeh Global Expressions in Jazz Eindoordeel: 8 Verzamelaar van Grammy Awards, Branford Marsalis heeft zijn laatste cd gevuld met een live optreden in de Grace Cathedral in San Francisco. Het concert omvatte gecomponeerde en geïmproviseerde muziek. En verrassender dan dat is wel het feit dat het een solo optreden betreft. Bovendien is de akoestiek in dit kerkje verbluffend goed, waardoor het optreden als zeer speciaal kan worden aangemerkt. Wie Branford Marsalis kent van Buckshot LeFonque, als begeleider van Sting, leider van diverse Jazz-quartets en vaak zelf begeleid door klassieke ensembles, heeft nu de gelegenheid om zijn bijzondere kwaliteiten als solo instrumentalist te leren kennen (overbodig te noemen dat het saxofoon betreft). Zijn verbazingwekkende techniek en verrassende interpretatie van bekende composities maken dit cd-tje zeer bijzonder. Voeg daarbij een viertal ingenieuze improvisaties en je spreekt hier van uitzonderlijke klasse. De cd opent met “Who Needs It” van Steve Lacy, gevolgd door “Stardust” van Hoagy Carmichael. Het laatstgenoemde nummer heeft hij bij vergissing zelfs twee maal gespeeld, in plaats van het geplande “Body and Soul”. De enige “smet”, die hem natuurlijk zij vergeven, omdat wat volgt zo uitzonderlijk is. Grenzen tussen jazz en klassiek vervagen. Zijn uitvoering van Bach’s “Sonata In A-minor For Oboe Solo” is meer klassiek van jazz, met een technisch perfecte uitvoering, hetgeen niet alleen voor dit nummer geldt. Bijzonder is ook “Mai” van de Japanse componist Ryo Noda, een technisch hoogstandje.  Naast twee van eigen hand worden deze composities afgewisseld met improvisaties, die meer dan de moeite waard zijn. De cd sluit af met het toegankelijke “I’m So Glad We Had This Time Together” van Joseph Henry Hamilton.  Een fantastische cd, die een veelvoud aan luisterbeurten verdient en dus niet gauw zal vervelen.

Deel via social media: