Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-10-31 07:00:00 • 4 min lezen

British Sea Power - Sea Of Brass

British Sea Power – Sea Of Brass

Label: Golden Chariot

Eindoordeel: 7/10

 

 

Over de baren

Zalvend, statig en majestueus opent het nieuwe album van British Sea Power. Een vol brass-ensemble wiegt de luisteraar mee over de hoge golven rond het Britse eiland en je ziet bijna de Koningin van het volk op de brug staan, zwaaiend naar het plebs in de roeiboten om het schip heen. BSP doet een greep terug in haar historie en diept daaruit een aantal prijsnummers op die ze van een nieuw arrangement voorziet. Met, letterlijk, alle toeters en bellen van dien. Uw recensent is onbekend met de originelen en kan dus alleen maar opmerken dat het gehele album, ondanks het ‘best of’ karakter, uiterst homogeen aan doet. Er zijn invloeden van Arcade Fire te bespeuren en sowieso is dit, in basis, toch wel een album dat zich het best laat omschrijven als ‘typisch indie’, al is die term in de loop der jaren ook verzamelbak geworden van alles waar korte, onvervormde gitaarloopjes een hoofdrol in spelen. Wat wel opvallend is, is dat BSP van oorsprong meer aan de post-punk kant van het verhaal zit. Daarvan is op dit album weinig tot niets te horen.

 

Kleuren

‘Sea Of Brass’ klinkt het best als de volumeknop vol omhoog is geschroefd. Pas dan komt de power van het brass-ensemble vol tot haar recht zoals in het bombastische slot van ‘Atom’. Een nummer dat wat anoniem begint maar vervolgens over gaat tot een overweldigende finale waarin de blazers je om de oren vliegen. Het is de eerste keer, na het prachtige en instrumentale openingsstuk, ‘Heavenly Waters’ dat de muziek echt impact heeft, want in ‘One More Now’ en ‘Albert’s Eyes’ (twee songs die tussen de nummers die ik net noemde ingeperst zitten) blijft het allemaal wel erg keurig. ‘A Light Above Descending’ is ook van de nette soort en had ernstig kunnen profiteren van iets meer aangezette blazers om de emotionele content wat meer luister bij te zetten. Nu dat achterwege blijft rest enkel een prettig, licht melancholisch werkje dat aan je voorbij drijft als een walvis op een mooie zomerdag. ‘Machineries Of Joy’ had zowel qua sfeer als qua tekst zo van The Waterboys afkomstig kunnen zijn, alleen dan iets meer pompeus. Het nummer blijft zondermeer hangen al is het an sich niet heel erg opzienbarend.

 

Vorm over inhoud

Ronduit intrigerend is dan weer ‘When A Warm Wind Blows Through The Grass’ dat, ondanks z’n kalmerende titel, juist één bak spanning is en dat veel te kort duurt hier. Het instrumentale ‘The Great Skua’ dat het album afsluit is dan in veel opzichten weer de tegenhanger van de openingstrack alleen dan meer bombastisch. Het laat de luisteraar achter met een gevoel dat hij een wel heel bijzonder album heeft aangehoord, waarvan het merendeel van de songs echter meteen weer door de vingers is geglipt wanneer eenmaal gepasseerd. En dat is toch wel de grote paradox van dit ‘Sea Of Brass’. Het is namelijk een imposante luisterervaring. Wat mist echter is iets memorabels. Iets wat maakt dat je hier naar teruggrijpt (anders dan om weer overweldigd te worden door de kamerbrede productie hier). Een typisch gevalletje van “vorm over inhoud”. Best jammer, want hier had op zich veel meer uitgehaald kunnen worden. Wat overblijft is een plaat die prima gebruikt kan worden om je vrienden mee omver te blazen als je je nieuwe stereoset wilt showen, maar die daarna weinig rondjes meer zal maken in je  CD-speler anders dan wellicht op een kalme zondagochtend als achtergrondmuziek. Heerlijk dobberend op de ‘Sea Of Brass’ met geen orkaan in zicht.

 

 

Dynamic Range Value: DR8

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: