Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-08-30 07:00:00 • 11 min lezen

Brother & Bones - Snow

Brother & Bones – Snow

Label: Last Step Records

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

Rockin’ da folk

De Britten van Brother & Bones hebben er even hun tijd voor genomen alvorens hun debuut de wereld in te sturen. Reeds in 2012 en 2013 bracht men een tweetal EP’s uit waarin de folkinvloeden van de mannen goed te horen waren, maar van die invloeden is op hun eerste, volwaardige plaat weinig sprake meer. Dit is grotendeels pure spierballenrock die gericht is op arena’s en stadions. Hier en daar wat Pearl Jam, een beetje Mumford & Sons, wat Cog (in de zang) en een stevige scheut post-rock in de gitaarpartijen.  Opener ‘Kerosine’ knalt er meteen lekker stevig in, maar nummer twee ‘To be Alive’ doet betere zaken omdat dit echt een meezinger van jewelste is. Eén van de weinigen hier overigens, want hoe gedreven de band hier ook op het album klinkt, pakken wil het niet overal. Zo is ‘Omaha’ wellicht niet helemaal de tribal-meezinger waarop de band gehoopt had en komt ‘Raining Stone’ als ballad (en als rock song) niet helemaal lekker uit de verf omdat zanger Richard Thomas er blijkbaar op staat om elk liedje op vrijwel dezelfde wijze in te zingen. Zijn bijdrage is dan ook door de bank genomen de zwakste schakel hier.

 

Niet beklijven

Op de ballad ‘For All We Know’ devieert Thomas wat met zijn zangpartij en lijkt het plots alsof we met de Kings Of Leon te maken hebben. Niet per se een hele positieve ontwikkeling en het levert dan ook niet een hele opzienbarende song op. Die trend zet men door in ‘Everything To Lose’ dat ook zo van de KOL afkomstig had kunnen zijn en dat daardoor net zo weinig impact maakt. Vanaf daar gaat het tempo echter danig omlaag en komt men meer in het introspectieve terrein terecht. Omdat de roots van de band daar ook meer liggen zou je denken dat het hier meteen wat beter zou gaan klinken, maar ook hier houdt de oppervlakkigheid stevig aan waardoor geen van nummers echt pakt en de plaat daardoor uiteindelijk wat uit gaat als een nachtkaars. Qua lead-guitar spel vindt hier nog wel wat interessants plaats (de brug in ‘Dusk’ is van een werkelijk onaardse schoonheid bijvoorbeeld), maar het is onvoldoende om de steeds meer irriterende vocalen van Thomas terzijde te schuiven. Alleen in de erg mooie en emotioneel gebrachte afsluiter 'If I Belong' komt alles voor hem en zijn band nog even samen. En dan is de plaat al ten einde.

 

Wat rest

Wat overblijft is een erg generieke rockplaat die wellicht fans van de al eerder genoemde Kings Of Leon wel aan zal spreken, alhoewel de invloeden uit de post-rock voor hen wellicht weer te veel van het goede zullen zijn. Een meer variërende zanger had wellicht nog wat wonderen kunnen verrichten hier, maar dan nog blijft het feit dat ‘Snow’ als geheel onvoldoende muzikaal in huis heeft om zich staande te houden tussen de stortvloed aan nieuwe rockbands aan het firmament. Toch is dit album nu ook weer niet een bedroevende aangelegenheid in z’n geheel en in die wetenschap gloort de hoop dat de band gedurende de komende tour nog beter naar haar sterktes en zwaktes zal kijken opdat een volgende release meer artistieke impact zal kennen. De zaadjes van wat kan zijn worden wel gezaaid op ‘Snow’, dus hopelijk komen ze in de toekomst, in ‘Spring’ wellicht,  tot volle wasdom.

 

In concert:

 

15/10: Nijmegen             Doornroosje

16/10: Utrecht                De Helling

17/10: Groningen           Vera

19/10: Amsterdam         Melkweg

 

 

Dynamic Range Value: DR5

Eindoordeel: 6,5/10

 

Deel via social media: