Zoek...
Cable Ties - Far Enough

Cable Ties - Far Enough

Label : Merge Records

Youtube video
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2020-04-06 07:00:00 • 3 min lezen

Post Punk / Punk / Rock
8

Cable Ties - Far Enough

Melbourne is misschien wel het episch centrum van de muziekindustrie in Australië. Ook de Punk heeft daar een behoorlijke scene en Cable Ties is naast bands als Camp Cope, Chelsea Bleach en Amyl and the Sniffers één van de toonaangevende namen. Een kleine drie jaar na hun titelloze debuut zijn frontvrouw/gitariste Jenny McKechnie, bassist Nick Brown en drummer Shauna Boyle terug met hun tweede album Far Enough.

Down Under
‘Hope’, dat de eerste minuten alle ingrediënten van een singer/songwriter nummer in zich heeft, is de overtuigende opener van dit trio uit Down Under. Vervolgens is daar Tell Them Where To Go’ met een zware baslijn maar daarna schakelt de band met ‘Sandscastles’ écht door naar de hoogste versnelling waarbij een ongekende brok energie vrij komt. Des te verrassender is dan een track als ‘Lani’, dat overigens ook weer zwaar leunt op de basgitaar van Nick Brown, maar waar Jenny haar stem verheft naar de wat hogere registers en hier en daar wat flarden tekst zingt. Met een kleine zeven minuten speelduur absoluut één van de hoogtepunten want ondanks alle interne twisten en muzikale tegenstrijdigheden is dit een ongelofelijk pakkende track.

De band dendert door
Je kunt het op Far Enough aan band overlaten om een muur van geluid te creëren zoals bij ‘Not My Story’ en ‘Self-Made-Man’, waarbij Jenny zich soms zelfs laat verleiden tot geschreeuw. Voor zover we kunnen herleiden heeft dit nummer een wat politiek tintje en dat draait ze dan ook niet om heen. Nergens is er een rustmoment om even op adem te komen want Cable Ties dendert als een niet te stoppen vrachtrein door. Net zoals bij de opener brengt de band ons ook de eerste minuut van ‘Anger’s Not Enough’ nog even in verwarring maar daarna laat de band niets aan het toeval over; op dit tegen Hardrock schurende nummer, dat ook weer een kleine zeven minuten klokt, rollen de basgitaar, drums en gitaar werkelijk over elkaar heen met als eindresultaat het meest intense nummer van Far Enough! De afsluiter ‘Pillow” is waarschijnlijk het minst duistere nummer maar ook hier vinden we weer een ongekende dynamiek terug.

Eindoordeel
De slechts acht nummers klokken bijna drie kwartier speeltijd en bevatten dus een paar nummers die een veel langere speelduur hebben dan gebruikelijk drie minuut en nog wat. De wat feministische houding van vooral zangeres Jenny McKechnie is voelbaar in de soms venijnige teksten. De plaat klinkt ogelofelijk strak waarbij nogmaals de complimenten vermeld moeten worden voor Nick Brown op basgitaar want hij zorg voor het fundament voor deze prima tweede plaat vol met donkere Punkrock. Veel luisterplezier. 

Post Punk / Punk / Rock

Deel via social media: