Zoek...
IJzersterk nieuw album voor Amerikaanse formatie Cage The Elephant

IJzersterk nieuw album voor Amerikaanse formatie Cage The Elephant

Label : RCA

Youtube video
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2019-04-24 07:00:00 • 3 min lezen

Pop / Rock
8,5

Cage The Elephant - Social Cues

Sinds de band met het titelloze debuut verscheen heeft Cage The Elephant een meer dan aangename reputatie opgebouwd; over het algemeen verrassend, ongrijpbaar en in ieder geval authentiek. we kunnen na het beluisteren van hun laatste album Sociaal Cues dat deze week uitkwam alleen maar concluderen dat deze typeringen nog allemaal actueel zijn.

 

Verrassende naam als producer
Cage The Elephant heeft zich de afgelopen jaren echt gepositioneerd als een band die we niet in een hokje kunnen plaatsen; Rock, Grunge, Blues en diverse dwarsverbanden; het kwam allemaal voorbij en met hun vorige album Tell Me I’m Pretty won de band zelfs een Grammy in 2016 in de categorie Best Rock Album. Dat de band zich simpelweg niet laat kooien blijkt wel uit de keuze voor John Hill als producer; we kennen hem van successen van o.a. Eminem en Rhianna dus hoe verhoudt zich dit nu tot een act als Cage The Elephant?

Samenwerking met Beck
De band knalt werkelijk uit de startblokken met ‘Broken Boy’, een soort mix van Glamrock van Bowie volgepropt met paranoia en dan gespeeld met de intensiteit van The Black Keys. Na deze knallende opener moeten we even naar lucht happen en dat lukt prima bij de titelsong die best wat weg heeft van een jaren ’80 hit met een hele slimme sample. Vervolgens doet de band het met ‘Black Madonna’ even wat rustiger aan waarbij de stem van Schultz wat vervormd wordt en vooral de uitspraak lekker loom klinkt. Vervolgens is daar één van de verrassingen van het album; het met dub-reggae doorspekte ‘Night Running’ waar we ook Beck horen knalt werkelijk uit je speakers en we zijn nog maar vier tracks onderweg!

Stuk gelopen relatie
Soms zijn de teksten persoonlijk want ook die kant schuwt de band niet. ‘Skin And Bones’ gaat over het stuk gelopen huwelijk van Schultz (“I've been running for so long / All that's left is skin and bones / Close my eyes, fight to carry on / Sometimes it makes no sense at all”) en luistert lekker weg en met ‘Ready To Let go’ is die catchy single die het gewoon goed gaat doen! ‘House Of Glass’ is een stuwende song waar we even op de basgitaar moeten letten en ‘The War Is Over’ is weer zo’n slim in elkaar gezette poprocksong. Verder is er nog het ijzersterke en naar de garagerock neigende ‘Dance Dance’ maar misschien de verrassing van dit album is het absoluut romantisch klinkende liefdesliedje ‘Love’s The Only Way’ met wat rustig gitaarspel en de nu ingehouden stem van Schultz. Afsluiten doet de band met één van de weinige rustmomentjes op dit album; een wat echoënde piano zorgt voor de basis van dit prachtige, rustige en toch wat onheilspellende nummer waarop Schultz nog één keer terug kijkt op dat stukgelopen huwelijk. (“So many things I wanna say to you / So many sleepless nights I prayed for you”).

Eindoordeel
Social Cues is er één voor de jaarlijstjes, zo veel wordt wel duidelijk na enkele luisterbeurten. Het album is sterk, divers en de band laat zich nog steeds niet in de kaart kijken of in een hoekje plaatsen. Als we aan dertien verschillende luisteraars de vraag stellen hun favoriete track te noemen is de kans groot dertien verschillende nummers te horen. Tussen kop ‘Broken Boy’ en staart ‘Goodbye’ weet Cage The Elephant nog elf keer te overtuigen. Kortom, een aanrader. Veel luisterplezier.

 

Cage The Elephant live:
12 juni : Melkweg, Amsterdam

 

Pop / Rock

Deel via social media: