Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-05-16 07:00:00 • 11 min lezen

Cain's Offering - Stormcrow

Cain’s Offering – Stormcrow

Label: Frontiers

Eindoordeel: 7/10

 

 

Samenwerking op herhaling

Cain’s Offering is feitelijk een samenwerking tussen Timo Kotipelto (Stratovarius) en Jani Liimatainen (ex-Sonata Arctica). Zes jaar geleden kwam hun eerste werk uit en alhoewel dat hier en daar zo z’n momenten had was het toch afvragen waarom de mannen de behoefte hadden gevoeld zoiets te maken. Veel toevoegen aan wat al was deed het immers niet en daarnaast was het all-round niet een heel sterk album. Dat er überhaupt nog een tweede album zou komen stond dan ook verre van vast, maar blijkbaar is het bloed toch gekropen waar het niet gaan kon want hier is ‘Stormcrow’. Jens Johannson van Stratovarius doet op deze plaat ook mee, waarmee in ieder geval de verdenking ontstaat dat dit wel eens een heel erg incestueus werk zou kunnen zijn. Dat valt echter grotendeels mee. ‘Stormcrow’ doet weliswaar hier en daar denken aan zowel Stratovarius als Sonata Arctica, maar is op z’n eigen merites eigenlijk op een aantal fronten zelfs sterker dan de laatste platen van deze band.

 

Draken en droomsongs

Natuurlijk is het power metal volop. Alleen in dit genre zou een band weg kunnen komen met een draak van een song als ‘I Will Build You A Rome’ die klinkt als iets van Jan Smit maar dan met een ADHD-drummer na het slikken van een XTC-pil. Ook het daaropvolgende ‘Too Tired To Run’ is mierzoet en zou niet hebben misstaan in het repertoire van Leann Rimes of bij een meer melodramatische Aerosmith. Zowel ‘I Am Legion’ als ‘Antemortum’ zijn zo Nightwish als ze maar komen en, alhoewel absoluut niet onaardig, wel volkomen overbodig en ook eigenlijk niet zo passend hier. Maar haal deze vier nummers van de tracklist af en je houdt eigenlijk een heel sterk album over. Het openingssalvo van ‘Stormcrow’, ‘The Best Of Times’ en ‘A Night To Forget’ is onverslaanbaar in z’n soort en barst uit z’n voegen van de energie en van de sterke melodielijnen. Ook op ‘Constellation Of Tears’ en ‘My Heart Beats For No One’ slaat de band precies de goede toon aan een laat men snelheid en sterke refreinen perfect hand in hand lopen. ‘Rising Sun’ is dan wel weer iets te veel by numbers en had wellicht een goede schifting niet mogen overleven. Slap refreintje en obligate blast beats zeg maar, alhoewel het in het instrumentale gedeelte allemaal wel snor zit. Afsluiter ‘On The Shore’ is dan wel weer van het smakelijke en bouwt midtempo op naar een heerlijke climax.

 

Te lang maar wel beter

Missie half-geslaagd dus, deze nieuwe Cain’s Offering. Zeker beter dan het debuut en als het vonkt dan vonkt het ook meteen goed. Toch is het album met z’n uur durende speelduur veel te lang en de mannen hadden met gemak de vier / vijf kritieknummers uit het repertoire kunnen snijden. Dat had een beduidend sterker werk opgeleverd en een album dat menig liefhebber van het genre nog jarenlang diep had gekoesterd. Misschien een les voor album nummer drie. Progressie ten opzichte van het debuut is er in ieder geval absoluut geboekt dus die kunnen de mannen in hun zak steken. Of dat voldoende is voor fans en band, dat zal de toekomst ons moeten leren.

 

 

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: