Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-05-26 07:00:00 • 11 min lezen

California Breed - California Breed

California Breed – California Bree

Label: Frontiers

Eindoordeel: 8/10

 

 

 

Gesodemieter

Het lijkt het lot van van ex-Deep Purple zanger/bassist Glenn Hughes om altijd in gesodemieter terecht te komen. En dan laat ik even in het midden of hij zelf de oorzaak van dat gesodemieter is, maar het lijstje van bands waarvan hij deel uitmaakte groeit gestaag. Black Country Communion was de laatste casus die vanwege spanningen tussen gitarist Joe Bonnamassa en Hughes (publiekelijk uitgevochten op Twitter!) vroegtijdig omviel na in twee jaar drie zeer verdienstelijke studio albums vol met aanstekelijke classic rock te hebben afgeleverd. Hughes likte zijn wonden en ging samen met BCC drummer Jason Bonham (zoon van) en de volslagen onbekende gitarist Andrew Watt verder met zijn heilige missie om rock aan de massa te brengen.

 

De stem

Het resultaat van die samenwerking is California Breed en bevestigt andermaal wat een gruwelijk goede stem Hughes nog heeft! Menig zanger van half zijn leeftijd (62) zou zeven kleuren schijten als hij de capriolen die deze legende met zijn stem doet zelf zou moeten uitvoeren. En dan hebben we het nog niets eens over zijn geweldige basspel en feilloos gevoel voor wat een goede hardrocksong zoal nodig heeft. Eigenlijk is het ronduit bizar hoe optimaal Hughes het als rocker nog doet gezien de zwembaden booze en vrachtwagens coke die deze legende in zijn jongere jaren naar binnen werkte.

 

Invloeden

Ik schrok van hoe verdomd goed dit album is! Het is amper te geloven dat dit het debuut is van dit trio, want wat klinken ze al goed op elkaar ingespeeld. Muzikaal profileert California Breed zich een stuk minder gelikt dan BCC en lijken de invloeden ook meer divers (Stones, Trapeze, Free, Zeppelin, Humble Pie). Maar het rockt, het swingt, het funkt, het is vuig, het heeft soul en bij het beluisteren van de track 'Midnight Oil' zou het maar zo kunnen dat je jezelf al headbangend aan de regenpijp aantreft, 'Let it burn, let it buhurn!' de buurt inschreeuwend. Op klaarlichte dag.

 

Hard

'California Breed' is ook een hard album en dienovereenkomstig geproduceerd. Alsof de mannen live in de garage zijn opgenomen met alle faders in het rood. De energie is intens en vrijwel niet-aflatend, met slechts één enkel rustpuntje: het zalig melancholische ‘All Falls Down'. De 23-jarige Watts is een waar talent en lijkt goed naar Mick Ronson te hebben geluisterd, want er zit iets van glam in z'n spel. Het meest duidelijk hoorbaar in het Bowie-esque 'Spit You Out' waar hij ook, zeer verdienstelijk, de lead vocalen voor zijn rekening neemt.

 

Productie

Mijn enige punt van kritiek op dit verder meesterlijke album geldt de al eerder genoemde harde productie. De instrumenten zijn slecht van elkaar gescheiden in de mix wat er voor zorgt dat het geluid soms een dikke brei is. En dat is wel even leuk, maar niet 50 minuten lang. En ook gewoon zonde, want we hebben hier met drie virtuozen te maken die het verdienen om ieder een eigen plekje in het geluidsbeeld te hebben. Of misschien was het niet de producer maar weer zo'n idioot van een mastering engineer die gelooft dat de dynamiek uit een opname zuigen iets hips is omdat het dan "goed klinkt op je telefoon" (en werkelijk waar nergens op). Vierendelen moeten ze die proleten. Twice.

 

Droomdebuut

Dat terzijde levert California Breed met dit album een droomdebuut af. Alles klopt. Als het Hughes lukt om het dit keer eens niet te verkloten dan gaat deze band nog heel, heel erg groot worden. Het zij 'm in ieder geval van harte gegund.

Aanrader voor iedere reachtgeaarde rocker!

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: