Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-07-17 07:00:00 • 5 min lezen

Camel - TivoliVredenburg, 16 juli 2015

Artiest: Camel

Locatie: TivoliVredenburg, Ronda Zaal

Datum: 16 juli 2015

 

 

De wishlist

Jaren, nee decennia, stonden ze op mijn wishlist als "band die ik nog moet zien voordat ik aan het dementeren sla". En toen gitarist Andy Latimer aan het begin van dit millennium werd gediagnosticeerd met leukemie leek het erop alsof ik Camel voorgoed van dat lijstje af kon strepen. Wonder boven wonder kwam Latimer de ziekte echter te boven en twee jaar geleden trof ik hem, voor het eerst in mijn leven, in uitermate fragiele staat aan op het podium. De keuze van de setlist was misschien toen niet helemaal gelukkig en de band speelde verre van strak, maar als Latimer zijn gitaar liet spreken rolden bij menigeen de tranen over de wangen. Uitgemergeld door de ziekte en het verdriet uit elke porie laten stromend liet hij een ieder van de aanwezigen horen waarom we Camel in onze harten gesloten hadden. "Never give a day away", zong hij ons toe en nooit hadden dergelijke woorden meer waar geklonken dan uit de mond van deze man die de dood in de ogen had gekeken en die terug was gekomen om erover te vertellen.

 

Ander beest

Het Camel dat anno 2015 op de planken staat is wat dat aangaat een totaal ander beest. Keyboardist Guy LeBlanc kwam aan het begin van het jaar tragisch te overlijden, evenals zanger Chris Rainbow, en als je het heengaan van organist Peter Bardens een paar jaar eerder daarbij optelt dan is het niet lastig om nog veel meer in het emotionele gitaar- en fluitspel van Latimer te horen dan normaal. Het door Bardens geschreven 'Spirit Of The Water' zorgt dan ook voor de eerste brok in de keel nadat de band daarvoor ongemeen stevig uit de startblokken was geschoten. Drummer Denis Clement die in 2013 in zijn enthousiasme nog wel eens een tel miste zit rotsvast in het zadel dit keer en de komst van oudgediende en toetsenvirtuoos Ton Scherpenzeel lijkt sowieso alles muzikaal naar een hoger plan te trekken. Maar in 'Spirit Of The Water' is alles ingetogen en de gehele zaal dood- en doodstil tot ver na de laatste noot.

 

De set

Het is een dynamische trip down memory lane vanavond en vele favorieten passeren de revue. Het legendarische album 'Moonmadness' wordt nagenoeg integraal gespeeld en van het zeker niet minder legendarische 'Mirage' komen 'Lady Fantasy' en 'The White Rider' voorbij. 'Never Let Go' van het debuut opent de set en verder speelt de band 'Unevensong', 'Ice', 'Drafted', 'Mother Road', 'Hopeless Anger', 'Whispers In The Rain' en als afsluiter het emotionele tweeluik (en aan LeBlanc en Rainbow opgedragen) 'After Words / Long Goodbyes' waarbij andermaal het kippenvel metersdik op de armen staat bij de aanwezigen. Latimer heeft duidelijk aan lijflijke kracht gewonnen ten opzichte van de vorige tour en waar hij toen met name klein, breekbaar en dankbaar leek voor elk applaus dat hem ten deel viel hebben hij en zijn band ditmaal zichtbaar de grootste lol en treedt hij veel meer op de voorgrond. Met name de interplay tussen hem, bassist Colin Bass en de immer breeduit grijnzende drummer Clement is een genot voor het oog. Scherpenzeel daarentegen is één en al concentratie en oogt vanachter zijn torenhoge keyboard-stack als het Nederlandse antwoord op Gandalf The Grey terwijl de andere toetsenist, Jason Hart, bijna wegvalt tussen zulke karakteristieke persoonlijkheden. Zijn ondersteunende spel is echter onmisbaar en in veel opzichten is hij de stille kracht van dit ensemble.

 

Het publiek

Het publiek is, op z'n zachtst gezegd, gemêleerd. Natuurlijk zijn er de typische symfo-adepten van middelbare leeftijd (zoals ondergetekende, maar dan met ruitjes-blouse en, godbetert, nog minder haar), maar ook jonge dames die je, op basis van uiterlijk, eerder bij een R&B concert zou verwachten dan bij dit vlaggenschip van de progressieve rock. Jong publiek is er ook en zelfs mannen en vrouwen van midden-Afrikaanse origine die met hun aanwezigheid eens te meer onderstrepen dat prog anno 2015 zich van haar stigma heeft ontdaan en niet langer meer alleen de twijfelachtige hobby is van een stel introverte, mannelijke, blanke, intellectuele computernerds met een Tolkien- en Carl Sagan-fetisj en wonend op de muffe zolderkamer bij moeders. Nee, tegenwoordig is prog voor iedereen. En iedereen applaudisseert ook nog steeds met volle overgave als de band na dik 100 minuten het podium met een diepe buiging verlaat en de zaallichten al weer aan zijn. Er op de één of andere manier van overtuigd dat de band haar luide kreten zal horen en alsnog zal terugkomen voor een rondje. Maar dat gebeurt niet.

 

Van de vreugde des levens

Het was een fantastisch concert. Niet zonder foutjes (Latimer die hier en daar z'n effect-pedalen net ietsje te laat indrukt), maar alleen echte zeikerds zoals ik heb hebben die opgemerkt. En het was een triomf ook. Voor Camel, voor het publiek. Na de eerste wankele schreden te hebben gezet gedurende de herstelperiode van Latimer staat er vanavond weer een heuse band te spelen. Energiek, gedreven, hongerig, competent, geïnspireerd. En in veel opzichten voelde vanavond als het bijwonen van het ontstaan van de tweede jeugd van deze legende. Een platform van waaraf nieuwe zaken geschapen kunnen worden. Nieuwe tours, nieuwe live-CD's, maar hopelijk ook nieuwe muziek. Want als vanavond één ding duidelijk maakt is dat Camel wordt gemist. En dat de tijd rijp is voor Latimer en de zijnen om de toch al niet misselijke discografie te verrijken met weer een parel. Zeker nu de dood zo genadeloos in haar gelederen heeft huisgehouden is het tijd voor de nog levenden om extra luid te spreken.

 

En het liefst, ja, het liefst zo prachtig en met hart en ziel zoals ze dat vanavond tot ons deden.

 

 

(Foto's: Femke Hansen)

Deel via social media: