Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-07-09 07:00:00 • 11 min lezen

Cayucas – Dancing At The Blue Lagoon

Cayucas – Dancing At The Blue Lagoon

Label: Secretly Canadian

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Het juk van het idool

Het Canadese Cayucas ontkomt er in eigen land niet aan voortdurend te worden vergeleken met een andere band, namelijk Vampire Weekend. De gelijkenis schijnt zelfs zo treffend te zijn dat de band de ene dreun na de andere incasseert en gedoemd lijkt om de boeken in te gaan als een soort van kloon. Gelukkig heeft uw recensent nog nooit van Vampire Weekend gehoord en dat gooit de deuren wijd open voor dit werk om onbevooroordeeld beoordeeld te worden. Mooier kun je het als band niet hebben toch? De plaat opent op bijna Trashcan Sinatra’s achtige wijze met het melancholische en licht-georkestreerde ‘Big Winter Jacket’ dat een knus en winters gevoel oproept dat in schril contrast staat met de tropenfoto op de albumhoes. Nummer twee, ‘Moony Eyed Walrus’ brengt ons echter wel dichter bij het Caribisch gebied met haar Calypso beat die overladen wordt met typisch indie-achtige melodiestructuren. Een song die eenvoudiger klinkt dan ze is en dat is eigenlijk best knap. Ook de titeltrack is er zo eentje en doet je als luisteraar ernstig verlangen naar een kokosnoot in je hand en een palmboom in je rug om het lome lijf tegenaan te laten rusten.

 

Feestje aan het strand

‘Hella’ is misschien iets te cartoonesk voor haar eigen goeddoen en alhoewel de kwinkslag gewaardeerd wordt, past ze niet helemaal bij de rest van het album. Het prachtige ‘Ditches’ gedijt dan weer veel beter. Startend als een kleine ballad en vervolgens evoluerend tot een krachtige song die toch haar tederheid in tact houdt. Het zijn compositorische kunstjes zoals dit die Cayunas boven het gros van de intelli-indie bands uittillen. Voortdurend in de arrangementen iets doend wat je als luisteraar niet verwacht en het toch laten klinken alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Het in twee delen opgedeelde ‘Shadow In The Dark’ is ook een genot voor het oor en roept associaties op met het soort muziek waar de Beach Boys zo groot mee zijn geworden, zonder echter haar indie-credentials te verliezen. Met ‘Blue Lagoon (Theme Song)’ sluit Cayucas het album op ingetogen wijze af, alsof het feest is afgelopen, de zon weer opkomt en de golven zachtjes de tenen van het strand likken. De cirkel is rond.

 

Wel snor zittend

En zo zit het muzikaal op ‘Dancing At The Blue Lagoon’ sowieso wel snor. Intelligente, zorgeloze popliedjes voorzien van lichte orkestraties die meteen in je hoofd gaan zitten. Wat voortschrijdend wel begint tegen te staan is de stem van zanger Zach Yudin die over de gehele linie klinkt als iemand die op het punt staat om elk moment in slaap te vallen. Met name hoe je hem sommige zinnen letterlijk uit het vege lijf hoort persen roept af en toe associaties op waar je als luisteraar prima zonder kunt. Voor de rest is dit echter de enige smet op ‘Dancing At The Blue Lagoon’, want dit is een prima plaat voor de lome zomerdag. Revolutionair is het allemaal geenszins maar een ieder die houdt van onbevangen kwaliteitspop die toch het intellect triggert zal bij Cayunas’ laatste veel vinden om op tropische wijze van te smullen. Vampire Weekend? Nee, eerder A Pleasant Day At The Beach.

 

 

Dynamic Range Value: DR6

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: