Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-07-11 07:00:00 • 4 min lezen

Chicago - XXXVI: Now

Chicago – XXXVI: Now

Label: Chicago Records II

Eindoordeel: 5/10

 

In het NU Het 36e album van de Amerikaanse band Chicago (haar 23e studioalbum als ik me niet vergis) heeft als subtitel ‘Now’ en een ieder die denkt dat die titel betekent dat de heren zich een eigentijdse sound hebben aangemeten kan ik op voorhand gerust stellen. Dit album is weer business as usual. Of dit een goed of een slecht iets is hangt af van welke periode van de band je gecharmeerd bent. Ligt je hart bij de beginjaren waarin de heren klassiek, memphis soul, (progressieve) rock, pop, jazz en blues tot een uniek mengsel bakten (grofweg de jaren ’70), dan is deze nieuwe CD pertinent niet voor jou. Gaat je hart uit naar de latere incarnaties (grofweg de jaren ’80 en verder, dus de aalgladde MOR jaren zonder zanger/bassist Peter Cetera) dan heb je met ‘Chicago XXXVI: Now’ wellicht iets aardigs in handen.

 

Van de helling naar beneden Het opent allemaal erg fijn met opener ‘NOW’ waarin de band zich ontpopt als een soort van blanke ‘Earth, Wind & Fire’ en waarin de uitgebreide blazerssectie uitstekend en swingend tot haar recht komt. Maar daarna glijdt de band, nummer na nummer, steeds verder af. Van wat saaie muziek in de eerste helft naar ronduit muzak in de tweede. Het zijn de composities hier die gewoon maar niet willen beklijven. Het spel van de mannen is namelijk fantastisch en dat is ook de wijze waarop deze plaat is opgenomen: vol diepte, helderheid en perfecte acoustiek. In die zin kan iedere audiofiel hier zijn of haar gram halen. Maar muzikaal wil het niet vlotten, totdat je tegen de einde van de CD zelfs gewoon zin krijgt om een einde te maken aan de leegheid van wat er te horen is. Geen hart, geen ziel, eigenlijk wat ik zou classificeren als “muziek om boodschappen bij te doen”. Plastic. Denk Bebel Gilberto, zonder de electronica, op haar meest gladde in de armen van latter day Tower Of Power. En dat gecombineerd met anonieme zang waaruit geen enkele emotie spreekt maar die gewoon kabbelend meedijnt met waar de muziek heengaat.

 

Aderlating Ik ben er heilig van overtuigd dat er een publiek is voor muziek als deze, al vraag ik me af of dit de Mpodia lezer is. Voor de mensen die al wat langer meegaan met de band is dit weer een stuk bewijs dat het vertrek van zanger/bassist/hitmaker Peter Cetera nog steeds een aderlating van jewelste is en dat de rest van de band die klap nog steeds niet te boven is gekomen. Misschien wordt het tijd om die man weer binnen te hengelen of om in ieder geval songschrijvers in te huren die recht doen aan dat immense muzikale potentieel wat dit gezelschap in zich herbergt. Want spelen kunnen ze namelijk, die Chicagoianen. Een ieder die de band ooit live zag zal dat beamen.

 

No guts, no glory Gemiste kans dus. Een ieder die hoopte dat de band na haar meer experimentele voorganger ‘Stone Of Sisyphus’ (dat 15 jaar op de plank lag alvorens te worden uitgebracht) de weg terug naar het lef had gevonden komt met ‘XXXVI: Now’ helaas ernstig bedrogen uit.

 

Eindoordeel: 5/10

Deel via social media: