Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-16 07:00:00 • 10 min lezen

Chris Cohen – As If Apart

Chris Cohen – As If Apart

Label: Captured Tracks

Eindoordeel: 6/10

 

 

Eigen vijand

Het tweede album van de Amerikaanse psych-bard Chris Cohen (bekend van Ariel Pink’s Haunted Graffiti en Deerhoof) treft in zijn creator helaas zijn grootste vijand. Niet in muzikale zin, want de liedjes die plezierig manoeuvreren tussen invloeden als Pearls Before Swine, The Move en (een beetje) Syd Barrett zijn an sich een genot om naar te luisteren. Nee, het is de monotone, uitdrukkingsloze stem van de man zelf die uiteindelijk dit dik dertig minuten durende album de nek omdraait. En dat is zo jammer, want het album start ongelooflijk zalig met het tweeluik ‘Torrey Pine’ en het titelnummer die aan je voorbijgaan als zorgeloze zomerdagen aan het strand waarvan je hoopt dat ze nooit een einde zullen kennen. Vanaf nummer drie, ‘Silver Cup’, wordt echter duidelijk hoezeer Cohen z’n bloedmooie, muzikale creaties met z’n beperkte stembereik doodzingt. Luister maar eens naar het Motown-achtige ‘In A Fable’ en stel je voor hoe die zou hebben geklonken met een meer soulvolle zanger achter de microfoon. Een wereld van verschil. Verschil tussen er compleet in gezogen worden en compleet afhaken.

 

Afhaken

Want afhaken doen we; zo rond nummer zes van de tien. Het is daar dat Cohen’s stem bij uw recensent de irritatiezone bereikt en hij hoopt dat iemand eens even heel rap de man uit z’n staat van halve-slaperigheid trekt. En op zo’n moment is alles verloren. Natuurlijk hoor je nog steeds hoe uitstekend de composities gelaagd en opgebouwd zijn en hoe fijn er gemusiceerd wordt, maar het drijft verder en verder naar de achtergrond. Daar helpt ook het ronduit ‘Chapter 24’-achtige ‘Sun Has Gone Away’ niets meer aan, al wordt Cohen hier gered door de meerstemmigheid van zijn vocalen. Een truc die hij wellicht wat vaker had moeten toepassen, want het doorbreekt de verveeldheid die zich meester gemaakt had van de luisteraar. Het Byrds-achtige ‘Yesterdays On My Mind’ doet tenslotte nog z’n best om de sluimer te doorbreken en slaagt daar gedeeltelijk in. Ook hier is het Cohen’s stem die de zaak jammerlijk frustreert want muzikaal is dit simpelweg excellent.

 

Ergernisvol

Een ergernisvolle plaat derhalve. Meer om wat het niet is geworden dan om wat het uiteindelijk werd. Cohen is duidelijk een talentvolle songwriter en had over voldoende zelfkennis moeten beschikken om niet zelf de gehele zaak te willen inzingen. Dat hij dit toch heeft gedaan nekt dit album aan alle kanten en zorgt ervoor dat dit niet de aanrader is die het wel degelijk had moeten zijn. Jammer. Erg jammer. Maar zo gaan die dingen soms. Soms gedijt een artiest nu eenmaal beter wanneer hij de samenwerking met anderen zoekt. En wellicht illustreert de albumtitel dat ook wel. Als het je als soloartiest lukt om zelfs een album dat maar een halfuur duurt tot een vervelende zit te maken, dan wordt het node tijd de hulptroepen in te schakelen. Alleen is ook maar alleen tenslotte.

 

 

Eindoordeel: 6/10

Deel via social media: