Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-12 07:00:00 • 7 min lezen

Church Of Misery – And Then There Were None...

Church Of Misery – And Then There Were None...

Label: Rise Above Records

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Happiness in Tokyo

Wie denkt dat het in Tokyo allemaal maar een vrolijke bedoening is komt ernstig bedrogen uit als men dit zesde werk van de Japanse doom-formatie Church Of Misery beluistert. We zouden het kunnen wijten aan de drie Amerikanen die de formatie hebben versterkt voor dit album, maar dat zou tekort doen aan de missie van oer-lid en tevens bassist Tatsu Mikami die al vanaf 1995 bezig is om het woord des onheils op de mensheid af te vuren.  In die zin is het op dit ‘And Then There Were None...’ weer business as usual, ware het niet dat die business wel ernstig smaakvol wordt opgediend. Nieuwe zanger Scott Carlson (ex-Repulsion) kotst de teksten over seriemoordenaars en aanverwante artikelen met misselijkmakende viezigheid over de luisteraar heen terwijl de band achter hem de gloriedagen van Black Sabbath en Down met het grootste gemak doet herleven.  Een ieder die toch wat teleurgesteld was in de reünieplaat van Ozzy en kompanen doet er dan ook goed aan om z’n oor eens bij Church Of Misery te luisteren te leggen.

 

Masters Of Reality

Het album opent loodzwaar maar ijzersterk met het ruim acht minuten durende ‘The Hell Benders’ dat na ruwweg vier minuten van zompige riffs overgaat in een lekker swingende boogie (die overigens niet minder zwaar is, maar hooguit sneller gespeeld wordt) die zelfs de grootste zombie nog aan het dansen zou krijgen. Eenzelfde formule volgt ‘Dr. Death’ dat absoluut niet zou hebben misstaan op ‘Masters Of Reality’ van Black Sabbath en dat geldt eigenlijk ook wel voor ‘River Demon’. Het is dat de stem het net een ander kleurtje geeft, maar als je me had verteld dat Tony Iommi de bedenker van de riff was geweest had ik het ook geloofd. Hooguit wordt het tegen het einde van het nummer wat meer psychedelisch dan de mannen uit Birmingham het ooit gemaakt zouden hebben, maar dat is het dan ook wel. Het is lekker hoor, daar niet van, maar het gevoel het allemaal al eens eerder te hebben gehoord steekt meer dan eens de kop op tijdens het luisteren.

 

De mythe in stand in houden

En zo houdt Church Of Misery een beetje de mythe in stand dat de Japanners een natie zijn die het beste uit het Westen jatten om het vervolgens als een soort van kopie terug te verkopen. Een goede kopie, dat zeker, maar toch een kopie. Dat gezegd hebbende weet de liefhebber allang dat ‘ie deze plaat in huis dient te hebben, want ronk’n en rock’n doet het hier natuurlijk als een dolle en die lekkere, vuige riffs gaan er altijd wel goed in. Op die merites moeten we dit ‘And Then There Were None...’ dan ook waarderen: niets nieuws onder de zon, maar daarom niet minder fijn. En binnen de discografie van de band is dit sowieso één van de betere werken. Laten we dus hopen dat de formatie zoals ‘ie nu is het nog even uit zal zingen, want met het einde van Black Sabbath in zicht heeft de wereld meer dan ooit behoefte aan een beetje troostende doemigheid. Ook al komt ‘ie uit het land van de rijzende zon.

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: