Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-02-01 07:00:00 • 8 min lezen

Circa Survive - Descensus

Circa Survive - Descensus

Label: Sumerian Records

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Die hoes…die hoes!

De prijs voor het allermooiste artwork van een CD uit 2014 gaat ongetwijfeld naar het Amerikaanse Circa Survive en hun album ‘Descensus’. Gestoken in een oogverblindende fold-out hoes waan je je weer helemaal terug in de jaren ’70 toen artwork er nog echt toe deed en je gedurende het luisteren met de LP-hoes op schoot zat; elk detail spellend. Dat dit album echter niet uit de seventies komt wordt je na het eerste nummer al snel duidelijk. The Mars Volta, Incubus en The Dear Hunter zijn zo van die namen die boven komen drijven als je hier naar luistert. Een beetje post-hardcore, een beetje prog en nog een heel scala aan andere stijlen, allemaal gebracht met een gedrevenheid waar je “u” tegen zegt. Maar maakt dat ook een goed album?

 

Achilleshiel

Lovenswaardig is hoe de band haar stijl varieert van nummer tot nummer. De complexe rockers  ‘Schema’ en ‘Child Of The Desert’, het dreinende ‘Nesting Dolls’, het bijna jazzy ‘Phantom’: het gaat de band allemaal net zo makkelijk af. Eigenlijk is de enige constante factor de stem van frontman Anthony Green die vrijwel elk nummer op eenzelfde manier zingt. Dit zorgt (ongetwijfeld onbedoeld) voor een eenvormigheid die in schril contrast staat met wat er muzikaal allemaal gebeurt. Green is een prima zanger overigens, maar variatie lijkt hem wat vreemd. Hiermee is meteen de grootste achilleshiel van dit ambitieuze werk blootgelegd, want had hier een, zeg, Mike Patton, aan het werk gelaten en ik had hier (waarschijnlijk) geschermd met termen als ‘instant klassieker’. Maar nu niet. Nee, nu moet ik bekennen dat ik tijdens het luisteren af en toe een beetje kwijt was welk nummer er ook alweer voorbij kwam. Green ontneemt door zijn manier van zingen de identiteit van de individuele liedjes. Pas als het instrumentaal wordt (of als Green zijn stijl wel aanpast, zoals in het bijna negen minuten durende titelnummer) merk ik dat ik weer op het puntje van mijn stoel ga zitten.

 

Meerdere luisterbeurten

En dus blijft de luisteraar zitten met een wat duaal gevoel als de plaat is afgelopen. Enerzijds geroepen om de plaat nogmaals te draaien om te kijken of alles wel is geabsorbeerd en anderzijds, na meerdere speelbeurten, horend dat er inderdaad een vitaal ingrediënt mist in dit werk. Dat ene stukje dat van ‘Descenus’ een meesterwerk had gemaakt in plaats van ‘een competetent en bezield uitgevoerde, maar zichzelf overschreeuwende, muzikale ontdekkingsreis’. Want dat is wat het nu is. Helaas.

 

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: