Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-20 07:00:00 • 11 min lezen

Circus Maximus - Havoc

Circus Maximus - Havoc

Label: Frontiers

Eindoordeel:  7,5/10

 

 

Tied veur wat aanders

Het Noorse Circus Maximum startte ooit als een mix tussen power- en progressieve metal waarbij tempowisselingen en dubbele bassdrums je in een moordend tempo om de oren vlogen. Maar naarmate de jaren vorderden begonnen de eerste tekenen van een meer relaxte aanpak zich te aan te dienen (kon ook haast niet anders; alleen drummer Jason Rullo van Symphony X houdt dat soort belachelijke snelheden voor eeuwig vol) en deze ontwikkeling culmineert voor nu op het meest recente CM album ‘Havoc’. De band die hier staat te spelen kun je eigenlijk met de beste wil van de wereld niet meer vergelijken met de band die ooit de klassesong ‘Abyss’ opnam. Het enige dat is gebleven is de glasheldere stem van zanger Michael Erikson die ook bij dit Circus Maximus nieuwe stijl nog steeds uitstekend past. Voor de rest is Circus Maximus anno nu meer een heavy rockband dan een metalband en zijn de progressieve aspecten veel minder in your face dan ze ooit waren. Een band heeft te evolueren immers.

 

The Good

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: de nieuwe aanpak levert een wat wisselvallig album op waar met name de stem van Erikson en het bassspel van Glen Cato Møllen de hoofdrollen opeisen. Veelal pakt het goed uit, zoals in het sterke ‘Highest Bitter’ of in de meeslepende powerballad ‘Flames’ waar alle stukjes van de nieuwe missie van de band perfect op hun plaats vallen. Fans van het eerste uur kunnen daarnaast hun hart ophalen bij de drie langste tracks op het album, ‘Loved Ones’, ‘Chivalry’ en ‘After The Fire’ die allen rond of boven de acht minuten klokken en die de veelzijdigheid van de band in volle glorie laten horen. Misschien iets meer midtempo dan in de dagen van weleer, maar zeker niet minder spannend of pakkend. In ‘After The Fire’ geeft de band zelfs nog een staaltje Dream Theater ten beste voor hen die dat nogal misten op het laatste album van die band, terwijl ‘Chivalry’ juist heel erg op Mew lijkt. Hoe vreemd dat ook moge klinken.

 

The Bad And The Ugly

Had de band het bij de hierboven genoemde nummers gelaten, dan was dit ‘Havoc’ een alleszins sterk werk geweest waar de band zich in de verste verte niet voor had hoeven schamen. Misschien wat kort in termen van speelduur, maar toch. Vervelende is echter dat er nog een paar nummers op dit album staan die het niveau ver naar beneden trekken. De ABBA meets Oceansize pastiche die ‘Remember’ is bijvoorbeeld. Of de semi-djent van ‘Pages’. Of het onopzienbarende duo ‘The Weight’ (de eerste single van het album nota bene!) en ‘Havoc’ die muzikaal maar nergens naar toe lijken te willen behalve geluid maken. Het is hier dat de experimenteerdrift van de Noren plat op haar smoel valt en de fan zich waarschijnlijk achter z’n oren krabt en zichzelf afvraagt waar het toch mis is gegaan met z’n favoriete bandje. Maar eigenlijk hoort dat er natuurlijk een beetje bij als je als band je oude vacht aan het afschudden bent. Je zoekt nog naar die nieuwe weg en soms boor je daarbij goud aan en soms sla je de plank volledig mis om daar later weer van te leren. In dat vergevende licht moeten we de mindere helft van ‘Havoc’ dan ook zien, want wanneer de band wel de juiste snaar raakt is het ook meteen wel erg sterk.

 

Transitieplaat dus. Luister en oordeel zelf.

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: