Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2015-04-16 07:00:00 • 8 min lezen

Close Talker - Flux

Label : Nevada Records / PIAS Eindoordeel : 8

Canada is al vaak leverancier geweest van goede bands en ook nu zijn we in de gelegenheid om kennis te maken met een veelbelovende nieuwe indie-rock band met de naam Close Talker. In Canada en de VS verscheen hun debuut al in 2014 maar nu kunnen wij dit album ook in onze armen sluiten.  

In Canada en VS al doorgebroken De doorbraak van dit viertal kwam definitief tot stand in 2013. Nadat hun EP. Timbers, dat in februari van dat jaar uitkwam, met een warm onthaal was ontvangen bereikte de band de finale van de CBC’s Searchlight Competition for Best New Artist. Een volledig album kon niet uitblijven en nu maken we dan kennis met het eerste volledige debuut, Flux. De muziek die de heren Will Quiring (zang, gitaar), Matthew Kopperud (gitaar, zang), Jerms Olson (bas, zang) en Chris Morien (drums, zang) ons voorschotelen is lastig te omschrijven. Krachtige ritmische drumpartijen en baslijnen vormen de basis. Voeg daarbij een gitaargeluid dat je doet denken aan Fleet Foxes en Coldplay, aangevuld met de warme, donkere, wat gedempte stem van Quiring.  

Drieluik Het album bestaat feitelijk uit een drieluik. De eerste vijf nummers vormen het eerste deel; strak gespeeld, veel variatie en alle bandleden zijn te onderscheiden. Zo horen we op ‘Blurring Days’ op de achtergrond, bijna verscholen, ineens een saxofoon. Op ‘For The Sun’  maken we kennis met de meerstemmigheid en weet de band een heerlijk gitaargeluid te produceren dat herinneringen oproept aan U2’s ‘New Years Day. Het middenstuk bestaat uit ‘The Silence I’ en ‘The Silence II’, twee rustige, ingetogen nummers waarbij de band de spanningsboog op een ongelofelijke manier weet vast te houden. Het inventieve aan beide tracks is dat er door gastmuzikanten extra instrumenten als de viool (Ryan Davis) en de trompet  (Francis Leduc-Belanger) worden ingezet. En dit alles gebeurt op een hele subtiele manier. Daarna pakt Close Talker de draad weer op met het catchy ‘Patmos’ dat in een prima gitaarsolo voorziet en het knap gecomponeerde ‘Take It Back’. Zo komt er na ruim veertig minuten een einde aan deze aangename luisterervaring.

Eindoordeel Een debuut dat ver boven het spreekwoordelijke maaiveld uitsteekt. Het is een album dat je aandacht vast weet te houden en waarbij de nummers van een constant (hoog) niveau zijn. De samenstelling, met het rustige middengedeelte, is een uiterst slimme. Verder voorziet het album in een mooi boekje met alle songteksten, wat altijd wat toevoegt. De songteksten al lezend is de kans groot dat je de repeatknop meerdere malen indrukt. Veel luisterplezier. 

Deel via social media: