Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2014-09-12 07:00:00 • 9 min lezen

Counting Crows - Somewhere Under Wonderland

Counting Crows – Somewhere Under Wonderland Label: Capitol Records Eindoordeel: 8,5  

Counting Crows zet alle zeilen bij om van het nieuwe album een succes te maken. Alle beschikbare moderne middelen worden ingezet, twitterberichten, instagramfoto’s, street-art-presentaties, give-away gigs en een handvol peperdure (lyric)video’s, voorafgaand aan de grote releasedatum. (12 september 2014)

Via Facebook verschijnt vrijwel dagelijks een nieuw bericht van weer een nieuwe actie, nieuw artwork, of een link naar elders op het internet. De complete merchandise-machinerie van band en platenmaatschappij moet eraan te pas komen om ervoor te zorgen dat het lauw ontvangen ‘Saturday Night & Sunday Morning’ (2008) wordt overtroffen en dat het inspiratieloze coveralbum ‘Underwater Sunshine’ (2012) wordt vergeten. Het moet gezegd, de filmpjes zijn prachtig. Dit geldt voor de lyric-video’s, maar zeker voor de korte speelfilms die voor ‘Palisades Park’ en ‘Scarecrow’ de wereld in zijn gezonden.

De band loopt een beetje op de tenen. Bij het laatste concert in de HMH te Amsterdam, speelde de band op proef een nieuw nummer, met het verzoek van zanger Adam Duritz om de waardering uit te drukken in het applaus. Counting Crows zat in een identiteitscrisis. Begrijpelijk, de adolescentie is voorbij.

In de vroege jeugd en sprankelende puberteit scoorde Counting Crows hoog bij de critici, vanaf hun eerste plaat in 1993. De single ‘Mr. Jones’ werd geen hit, maar groeide wel uit tot een klassieker en zo volgden er meerdere. Het album ‘Hard Candy’ stond in Nederland bijna een jaar in de noteringen en met het verzamelalbum ‘Films About Ghosts’ scoorden ze hun eerste nummer 1 notering, mede door het grote succes van de single ‘Holiday in Spain’, samen met Bløf.

Is al die poespas rond het nieuwe album bedoeld om de matigheid van dit album te verbloemen? Volmondig nee! ‘Somewhere Under Wonderland’ is bij vlagen briljant en voor het overige Counting Crows op hun allerbest, een zeer volwassen plaat.

De plaat begint met ‘Palisades Park’. Het nummer duurt 8:30 minuten en aanvankelijk bekruipt je het idee dat dit Counting Crows is, geforceerd op zoek naar een weg terug naar boven. Wat later is de conclusie dat ze al boven zijn aangekomen, als je hoort dat hier verleden, heden en alles ertussenin, samenvallen. De band zegt eigenlijk: dit is het beste wat we hebben. Dat is gedurfd, want er volgen nog acht nieuwe nummers en zijn die dan nog wel de moeite waard?

Volmondig ja! Iemand mag nog eens uitleggen wat een ‘Earthquake Driver’ is, maar de song straalt het hervonden enthousiasme uit, “Ob-La-Di-Li-Bi-Do”. Naast dit grapje zijn de teksten van Adam Duritz poëtisch als altijd, ze passen naadloos in de muziek die de band eromheen drapeert. De rockers ‘Dislocation’, ‘Scarecrow’ en ‘When Elvis Went To Hollywood’ klinken fris en authentiek. Je wordt op sleeptouw genomen binnen het Amerikaanse country-idioom in ‘God of Ocean Tides’ en ‘Cover Up the Sun’. Hoe dichtbij de psychose ook mag lijken als je de teksten leest, Adam Duritz klonk niet eerder zo opgewekt.

Ooit zong hij in ‘Mrs. Potter’s Lullaby’: “There’s a piece of Maria in every song that I sing”. In ‘John Appleseed’s Lament’ duikt ook Maria weer even op. Duritz is op een fijne plek en de band geniet met hem mee. De plaat sluit af met ‘Possibility Days’, een fraaie ballad en een waardig slot aan een mooi hoofdstuk in het bestaan van Counting Crows. Fijne plaat die uitstekend past bij de 'indian summer' die vast nog aan de herfst vooraf gaat.

 

 

 

 

 

 

 

Deel via social media: