Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-10-17 07:00:00 • 9 min lezen

Counting Days - Liberated Sounds

Counting Days – Liberated Sounds

Label: Mascot

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

Boos

Boze muziek voor boze mensen. Erg veel anders kun je de sound op het debuut van de Britse band Counting Days niet noemen. Al meteen vanaf de opening zoek je als luisteraar dekking achter het bankstel als de mannen genadeloos op je inhakken, daarbij geruggesteund door het door merg en been gaande gebrul van “zanger” Thomas Debaere. Elke klap op het drumstel voelt als een mokerslag en zowel gitaren als bass lijken primair in het leven geroepen om de ritmiek nog meer kracht bij te zetten. Alsof Meshuggah aan het jammen is geslagen met In Flames en de uitkomst deze bastaardzoon is geworden. Hier en daar stoppen deze geweldenaars er nog iets van toetsen doorheen waardoor enkele songs een bijna gothic-achtige feel krijgen, maar vergis je niet: dit is niet het land van de vampieren en de duistere kastelen. Dit is Omaha Beach en de kogels, ledematen en het ijselijke geschreeuw van de stervenden vliegen je om de oren. Dat u het maar even weet.

 

Nergens rust

Hoe snoeihard de twee openingstracks ook zijn, niets kan je op dat moment voorbereiden op het pure geweld dat ‘Beaten & Scarred’ is. En dat geweld gaat gewoon door in nummer 4, het trashy ‘Life & Death’ dat veel weg heeft van het oude Testament, maar dan nog vele malen bozer. Het feit dat de productie werkelijk waar stijf staat van de compressie (hetgeen een dynamic range oplevert die nog beroerder is dan die van Metallica’s ‘Death Magnetic’) en de muziek tot diep in de rode meters gespeeld en gemixt is maakt dat het geluid je op enig moment gewoon pijn doet aan je oren. Uw recensent is zeker geen mietje als het gaat om de zwaardere metalen, maar zelfs hij heeft een aantal malen de ‘stop’-knop in moeten drukken zodat z’n oren weer even wat “op adem” konden komen. De muziek zelf komt namelijk niet even op adem. Nergens. Hoezeer de band ook hier en daar iets van een melodie tussen het gebeuk door mengt zoals ze dat bijvoorbeeld in ‘Fire From The Sky’, ‘Die Alone’ en ‘Cold Truth’ doet. Alleen het (erg mooie en bijna ‘Planet Caravan’-achtige) instrumentaaltje op de bass-gitaar (‘The Vines’) brengt een soort van kortstondige rust voordat armageddon weer vol op de luisteraar wordt afgevuurd. En tegen die tijd is hij/zij (met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid) allang sufgebeukt.

 

Niet slecht, wel veel

Toch is dit geen slechte plaat, hoe eenvormig ze ook is in haar agressie. Het is gewoon erg veel om in één constante luisterbeurt te behapstukken. In die zin moet het zien van de band in concert een absolute slachting voor de zintuigen zijn. En zeer waarschijnlijk een afstompende, zoals het luisteren naar dit album dat ook is. De band varieert simpelweg erg weinig over de gehele linie, terwijl ze wel degelijk in haar composities zelf licht en schaduw lijkt te zoeken. Maar als geheel beginnen de liedjes op elkaar te lijken naarmate het album vordert. Juist omdat het alleen maar brute kracht is wat hier ten gehore gebracht wordt. Ruststukjes zoals in ‘Prison Of Misery’ had de band wel veel meer en veel vaker in mogen zetten. Juist om het agressieve nog agressiever te laten klinken en de luisteraar bij te laten komen van wat ze even daarvoor vol in de maag getrapt kreeg. Door dit niet te doen wordt Counting Days meer een gevalletje van “counting minutes” en dat dan met betrekking op hoe lang het nog duurt voordat de plaat eindelijk afgelopen zal zijn. De ideale muziek derhalve voor als ongewenst bezoek zich aandient of de ideale sportmuziek voor als er in 45 minuten 5 kilo aan lichaamsgewicht moet worden verloren.

 

En dus, als het kalme outro van ‘Reunion’ ons tenslotte zalvend naar het einde brengt, is er slechts die ene, vurige wens. “Laat ik in godesnaam niet op de repeat-knop hebben gedrukt”. Stilte was zelden meer welkom dan na het luisteren van ‘Liberated Sounds’.

 

 

Dynamic Range Value: DR4

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: