Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-19 07:00:00 • 6 min lezen

Cullen Omori - New Misery

Cullen Omori – New Misery

Label: Subpop

Eindoordeel: 5/10

 

 

Gebaande weg

Voormalig Smith Westerns frontman Cullen Omori breekt op z’n eerste soloplaat vrij van het type muziek dat het trio indertijd maakte en besluit zich volledig toe te leggen op het psychedelische pop genre. Het is bijzonder hoeveel muzikanten tegenwoordig die hoek op lijken te zoeken nu een band als Tame Impala de weg vrij heeft gemaakt voor die muziek en heeft aangetoond dat er ook best nog een hoop succes mee te behalen valt. Natuurlijk slaagt de één daarin beter dan de andere en Omori is op dit ‘New Misery’ een beetje typisch geval van "net niet". Hij is onmiskenbaar een begenadigde componist en performer, maar lijkt ook nog een beetje zoekende. Daar helpt geen enkel effect tegen, hoezeer je de echo-knop ook omhoog duwt omdat dit nu eenmaal de norm lijkt bij deze stijl.

 

Liever zonder

Er staan veel liedjes  op dit album die wellicht beter hadden geklonken zonder de psychedelische gimmicks. ‘Hey Girl’ is daarvan een goed voorbeeld. Zou dit enkel op de akoestische gitaar gespeeld zijn, dan had het in de verte wel wat weg gehad van John Lennon. Maar nu er allerhande geluiden en effecten extra bij komen voelt het alsof de song te “vol” zit en verdwijnt het emotionele effect vrijwel compleet. Op het schitterende ‘Two Kinds’ werkt het dan weer wel en raakt Omori met zowel productie als spel precies de juiste snaar. Maar dat is een zeldzaamheid op een plaat die de neiging heeft nogal voort te kabbelen. Luister maar eens naar ‘Poison Dart’ of ‘Sour Silk’ en stel je voor hoe die aan je voorbij gaan in een Japanse karaokebar ergens aan het einde van de nacht terwijl iedereen of al weggegaan is of nog laveloos over de tafel hangt. En dat ligt niet zozeer aan de liedjes zelf als wel aan de manier waarop ze aangekleed en vervolgens geproduceerd zijn. De stem van Omori zorgt dan verder voor de genadeslag want daaruit klinkt nagenoeg geen enkele sterke expressie. In die zin lijkt ‘ie wel wat op die van James Iha van The Smashing Pumpkins.

 

Onder alle lagen

Na een vijftal draaibeurten is het nog steeds lastig te duiden wat dit nu voor plaat is en wat Omori er mee wilde bereiken. Onder alle lagen zit nog wel ergens een redelijke singer-songwriter CD verstopt, maar die is bij oppervlakkig luisteren amper te herkennen. Wat rest is een album dat domweg maar niet wil beklijven. Psychedelica zonder bite. Een anoniem album. Ook live zal dit naar alle waarschijnlijkheid niet een hele spectaculaire beleving zijn dus het is te hopen dat Omori of zichzelf een schop onder z’n kont geeft of z’n voormalige bandleden weer bijeen trommelt. Soms is een artiest nu eenmaal niet gemaakt om op eigen benen te staan. Daarmee is dit ‘New Misery’ bijna een plaat die z’n titel alle eer aan doet. Bijna. Met uitzondering van dat “new” dan.

 

 

Eindoordeel: 5/10

Deel via social media: