Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-08-30 07:00:00 • 6 min lezen

Cymbals Eat Guitars - LOSE

Cymbals Eat Guitars - LOSE

Label: Barsuk Records

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Groots

Zanger/gitarist Joseph D’Agostino bezingt op dit derde album van New Jersey’s indie-rockers Cymbals Eat Guitars de dood van een goede vriend van hem en duikt daarbij ook verder de diepte in aangaande andere zaken uit zijn jeugd. Hij wordt daarin bijgestaan door producer John Agnello die zijn faam met name haalde in de jaren ’90 uit producties voor ondermeer Sonic Youth en Dinosaur Jr. Het geluid op LOSE is dan ook groots en overstuurd en mist het nodige aan subtiliteit.

 

Galm

D’Agostino doet qua zang denken aan Mike Scott van The Waterboys en dat wordt met name duidelijk in het folky ‘XR’ wat zomaar op ‘Fisherman’s Blues’ had kunnen staan, ware het niet zo overstuurd geproduceerd geweest. Twee meer galmende tracks zijn dat nummer dan al voorgegaan, waaronder de imponerende, bijna gothishe opener ‘Jackson’. Muzikaal lijkt CEG te balanceren tussen de al genoemde Waterboys, Arcade Fire en een vleugje oudere Flaming Lips en in die zin is dit geen ‘hippe’ plaat, maar eentje die eerder uit de jaren ’90 lijkt te komen dan uit het nu. Veel daarvan ligt aan het productiewerk dat veel van de songs die “kleur” meegeeft. Een in basis ingetogen en subtiel  nummer als ‘Child Bride’ lijdt echter ernstig onder Agnello’s zucht naar vervorming maar ook op andere plekken worden melodielijnen die op zich prachtig zijn (‘Place Names’) kapotgeproduceerd waardoor bij de les blijven vaak een hele klus is.

 

Teksten

De teksten schijnen met name de grote trekpleister te zijn op dit werk, maar helaas mist schrijver dezes de Amerikaanse roots om ze in context te kunnen plaatsen van iemand die in de randsteden van NYC opgroeide. Ook het feit dat de zang niet echt duidelijk te verstaan is, maakt het voor een niet-Engels sprekende lastig om te onderscheiden waar dit nu allemaal over gaat. Een deel van de magie van deze plaat raakt daardoor lost in translation.

 

Songs

Met uitzondering van het openingsnummer komt ‘LOSE’ voor mij pas op gang na de rauwe, galmende assault on the senses dat het acht minuten durende ‘Laramie’ is. Pas dan hebben we te maken met echt hele mooie liedjes die minder geplaagd worden door Agnello’s productie waardoor de emotionele lading als het ware echt vrijkomt. Ademt. En pas dan, zoals in de bloedmooie afsluiter ‘2 Hip Soul’, bekruipt je ook het gevoel dat de teksten over iets heel belangrijks moeten gaan ook al versta je ze niet allemaal.

 

Kortom

Invloedrijke bladen vertellen mij dat deze derde langspeler van Cymbals Eat Guitars een erg belangrijke plaat is. Ikzelf hoor een plaat die alles in zich heeft om dat te zijn maar waar de vorm het nog te veel wint van de inhoud. Heeft de band echter het lef om zich niet meer achter de galm te verschuilen dan voorzie ik dat de volgende plaat wel eens heel erg mooi zou kunnen gaan worden. Voor nu is het contrast tussen productionele vernielzucht en het laten ademen van de melodie nog net iets te groot om helemaal comfortabel te zijn.

 

Eindoordeel: 7,5/10

 

Deel via social media: