Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR ROELOF NOORDA
2016-09-19 07:00:00 • 4 min lezen

Cymbals Eat Guitars - Pretty Years

Cymbals eat Guitars – Pretty Years Label: Konkurrent Eindoordeel: 7

Wanneer Lou Reed in zijn advertentie de sound van Velvet Underground omschreef, vertaalde hij dit in “Cymbals Eat Guitars”. Hier valt vanalles bij voor te stellen. Met dit gegeven start Joseph Di’Agostino met Matthew Miller een band. Een garage- /indie rock band. Inmiddels is drummer Miller opgestapt en zijn Brian Hammilton en Matt Whipple de oudgedienden van de band. Pretty Years is inmiddels het vierde album van deze New Yorkse rockers. Na het goed ontvangen album “Lose” is het een uitdaging om dit succes te herhalen. Met “Pretty Years” weet men meer variatie in het album te brengen. Naast de relaxte postpunk “Mail walking” dat wat oosterse invloeden heeft, kan men nog even brutaal en strak te keer gaan met “Beam” of “4th of July, Philadelphia”. Toch weet de band een muzikale vooruitgang te boeken. De songs zijn meer een geheel en komt nu in de richting van Pixies. Met “Well” weet Cymbals Eat Guitars zelfs een commercieel aantrekkelijk nummer op de plaat te zetten. Wanneer men deze richting op gaat, kan het zeker een populaire festival act gaan worden. Met het slepende “Shrine” weet Di Agostino en co een prima opvolger van het succesvolle “Lose” af te leveren.

Deel via social media: