Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-11-23 07:00:00 • 4 min lezen

Damien Rice - My Favorite Faded Fantasy

Damien Rice – My Favorite Faded Fantasy

Label: Atlantic

Eindoordeel: 8,5/10

 

 

Nummer 3

 

Productief is ‘ie niet als het gaat om albums uitbrengen, maar als er dan iets verschijnt dan is het ook meteen raak. Zonder grote liefde Lisa Hannigan (die alweer geruime tijd geleden uit zijn band stapte omdat ze het constante getreiter van de man zat was) en met gebroken hart (omdat hij haar nog steeds mist) gaat Rice op zijn derde langspeler voorzichtig verder waar zijn vorige langspeler (‘9 Crimes’ uit 2006) gebleven was. Openingstrack ‘My Favorite Faded Fantasy’ tapt in op wat we van Rice kennen, maar nummer twee ‘It Takes A Lot To Love A Man’, is vloeiender dan we van de man gewend zijn. Hier mengt hij zijn herkenbare, folky ,instrumentenpallet met een dansbare beat en een stemmenspel zoals we dat van hem nog niet eerder hoorden. Halverwege de song maakt het echter een twist en zitten we, na een kort pianostuk, in een prachtige instrumentale partij waar invloeden uit de zigeunermuziek en de marriachi te horen zijn.

 

Intiem

Maar Rice houdt het nog steeds ook graag klein en intiem. Zoals in het autobiografische ‘The Greatest Bastard’ waarin hij het boetekleed lijkt aan te trekken naar zijn oud-geliefde, gewapend met alleen een gitaar in zijn hand en zijn hart op zijn tong. Ook ‘Colour Me In’ en ‘The Box’ zijn van die fragiele diamanten waarbij Rice met het minimale het maximale behaalt. ‘I Don’t Want To Change You’ is, voor Rice z’n doen, bijna catchy te noemen maar dan wel op een verdrietige manier en gedragen door zingende violen. In ‘Trusty And True’ keert het stemmenspel weer terug en horen we iets dat bijna Kerstmis-achtig klinkt. Denk ‘Mull Of Kintyre’ van Paul McCartney, maar dan op z’n Iers. ‘Long, Long Way’ sluit het album tenslotte in bijna Sigur Ros-achtige stijl af met een hees-zingende Damien Rice alsof hij de woorden haast uit de ijle lucht moet zuigen om ze op aarde te kunnen brengen. ‘Not Enough’ galmt het langzaam door naar het opbouwende en uiteindelijk stervende crescendo. En dan is ‘ie weg, zo plots als hij weer was gekomen: de kleine, grote Ier.

 

Ingeslagen weg

‘My Favorite Faded Fantasy’ is een werk van grote integriteit en een zeldzaam voorbeeld van een artiest die compleet zijn hart volgt en ook alleen zijn hart laat spreken in de muziek. Het resultaat daarvan raakt je als luisteraar in z’n volle schoonheid en brengt je van je eigen bank zo op schoot bij de artiest zelf. Zijn zelfbeklag zal Lisa Hannigan niet bij ‘m terugbrengen, maar de luisteraar heft (op z’n Iers) het glas op hem en wenst hem nog vele gebroken harten toe.

 

 

Eindoordeel: 8,5/10

 

Deel via social media: