Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-25 07:00:00 • 8 min lezen

Dan San - Shelter

Dan San - Shelter

Label: PIAS

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

Woelige jaren

De Belgen van Dan San hebben even de tijd genomen alvorens ze hun tweede album op de mensheid los lieten. Veel van de oorzaak van de pauze die ontstond na het succesvolle ‘Domino’ uit 2010 lag in het feit dat de mannen apart van elkaar aan het experimenteren waren geslagen en het daarna moeilijk vonden om gemeenschappelijk weer tot een uniforme visie te komen. En dus werd de hulp ingeroepen van producer Yann Arnoud (bekend van o.m. Air en Syd Matters) en multi-instrumentalist Olivier Marguerit die voor een extra kleur zorgde binnen het rijke palet van de mannen. Dat bleken keuzes die het creatieve proces een schop onder z’n achterste gaven en waarvan het resultaat er nu ligt in de vorm van ‘Shelter’ dat in alles een bezinningsplaat lijkt. Verwacht dus niet een CD die je meteen bij de lurven pakt, maar eerder muziek die ietwat lichtzinnig aan je voorbij trekt.

 

Schoonheid

De schoonheid van de muziek hier is tevens haar achilleshiel. Het openingstrio ‘Red Line’, ‘America’ en ‘The Call’ zijn schitterende luisterliedjes, rijk in de wijze waarop ze gearrangeerd zijn en bijna ongrijpbaar in hun executie. Dromerig bijna. Maar pakkend niet. Pas bij ‘Ocean’ lijken er iets meer aardse klanken in de muziek te sluipen alhoewel de wat slaperige zang hier de stoelpoten onder de zitting vandaan zaagt en de op zich mooie song ernstig tekort doet. Beter is dan ‘Dreams’ dat zich tot een catchy popsong ontwikkelt  en waar ineens alle puzzelstukjes van dit Dan San anno 2016 perfect op hun plaats vallen. Graag hadden we meer van dit type songs gezien, alhoewel ook ‘Seahorse’ zich tot een meeslepende track ontwikkelt die helaas eindigt op het moment dat ze het meest interessant wordt. Heel erg mooi is tenslotte het instrumentale ‘Nautilus II’ waarin de band dan eindelijk de perfecte synthese bereikt tussen haar dromerige natuur en haar indie-pop roots. Echt eentje om in te lijsten en voor mij het hoogtepunt van dit album.

 

Niet op aarde

Door de bank genomen weet ‘Shelter’ echter niet helemaal te beklijven en het is lastig te duiden waar dit nu precies aan ligt. Muzikaal en qua arrangementen zit het namelijk echt wel geramd en ook de productie is van hoge kwaliteit. Maar een goede plaat pakt je als luisteraar en neemt je mee en dat is waar Dan San de bal toch wel laat liggen. De plaat komt erg langzaam op gang en gaat tenslotte ook nog eens uit als een nachtkaars. Wat daartussen zit is overigens volkomen prima, maar onvoldoende om het album als geheel te dragen. Het is weliswaar nergens hoorbaar dat het baren van dit album de band een hoop moeite heeft gekost, maar toch bestaat het vermoeden dat, juist omdat men er hoorbaar niet echt voor lijkt te gaan, er gekozen is voor een soort van veilige middengrond die haar weg eet dwars door het hart van het album met uitholling als gevolg. En dat is jammer, want gedurende de speeltijd van dit (toch al niet al te lange album) wordt er genoeg met interessante ideeën gestrooid en had hier best wel een sterke plaat in gezeten. Nu is het met name een prettige plaat die verder geen blijvende indruk achter laat. Zeker niet het type plaat waar je als band, zes jaar na dato, een succesalbum mee opvolgt. Hoe het dus vanaf hier met Dan San verder moet blijft een groot vraagteken. Na het luisteren van ‘Shelter’ heeft het er alle schijn van dat de band, net als de muziek hier, in de lucht zal oplossen en niet meer zal achterlaten dan een vage herinnering. Dat, en het gevoel van onvervuld potentieel.

 

 

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: