Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2015-01-02 07:00:00 • 10 min lezen

Dans Dans - 3

Label: Unday / News Eindoordeel : 7

 

De muziek die de heren van Dans Dans produceren wordt door sommigen omschreven als “garagejazz” en door anderen weer als “psychedelische blues”.  Blijft natuurlijk de vraag wat dat dan is en hoe dit klinkt. Laten we het proberen te omschrijven als instrumentale verhalen die lijken op spontane improvisaties en waarbij de gitaar de hoofdrol vervult.  

Afkomstig uit België De titel drie is de verwijzing van het feit dat Dans Dans uit drie muzikanten bestaat. Het uit België afkomstige multi-instrumentale trio bestaat uit Bert Dockx (gitaar), Fred Lyenn (basgitaar) en Steven Cassiers (drums en percussie). Op de voorgaande twee albums werd er veel en vaak vroeg werk gecoverd van artiesten als Nick Drake, Tom Waits maar ook Ennio Morricone. Nu is daar een album met enkel eigen werk, volledig instrumentaal en dat allemaal in vier dagen op de plaat gezet. Om de prestatie in een nog scherper daglicht te zetten is het goed om te weten dat de nummers na een tiental repetities tot stand zijn gekomen. Dat één en ander geïmproviseerd overkomt, is dan ook niet vreemd.  

Intens, broeierig en soms sinister Opener ‘Zephyr’ is broeierig spannend en de perfecte track om dit album mee op te starten. Die spanning is gedurende het gehele nummer voelbaar door de subtiele elementen. Vervolgens maken we kennis met ‘Take A Close Look’; een nummer dat op eenzelfde subtiele manier begint maar op sommige momenten uitmondt in een woestenij van gitaarspel. Gedurende het album worden er op een subtiele wijze diverse elementen toegevoegd. Toch blijft het virtuoze gitaarspel van Dockx (ook frontman van Flying Horseman) de boventoon voeren. Ook heb je steeds het gevoel dat de drie muzikanten steeds om elkaar heen draaien en elkaar op een onaangekondigde manier aanvullen. Intens, broeierig en soms sinister. Luister naar ‘Bloed en Dromen’ waarbij je het gevoel krijgt dat Dockx met zijn gitaarspel zijn collega Cassiers op de drums de loef af wil steken.  

Eindoordeel Na ruim vijftig minuten blijf je achter met het gevoel na een zwart-wit film zonder geluid gekeken te hebben. Kortom, een bijzondere luisterervaring waarbij uiteraard wel opgemerkt moet worden dat het een geheel instrumentale plaat is. De dimensie zang ontbreekt en het blijft altijd lastig om die leegte op te vullen. Dans Dans trakteert ons in ieder geval op een slapeloze nacht. Veel luisterplezier.

Deel via social media: