Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-09-20 07:00:00 • 7 min lezen

David Gilmour – Rattle That Lock

David Gilmour – Rattle That Lock

Label: Columbia

Eindoordeel: 9/10

 

 

Goede tijden

Het zijn goede tijden voor Pink Floyd fans. Laatstelijk nog de release van de zwanenzang van de band (het uit jams gecompileerde ‘The Endless River’), de heruitgave van Roger Waters’ ‘Amused To Death’ en diens op handen zijnde live-registratie van de imposante ‘The Wall’-concerten en dan nu het nieuwste album van gitarist David Gilmour. Toch niet een release waar veel mensen hongerig naar uit hebben gekeken want op ’s mans voorgaande solo-albums was het niet altijd bepaald vuurwerk wat de klok sloeg. Met name voorganger ‘On An Island’ was veelal een gevalletje van “net niet” zoals dat eigenlijk ook het geval was op de laatste twee volwaardige studioalbums die Pink Floyd maakte onder zijn bezielde leiding. En alhoewel Gilmour in de pers breeduit roept dat de Floyd voorgoed tot het verleden behoort is het op z’n zachtst gezegd eigenaardig dat hij juist met ‘Rattle That Lock’ de vrijwel perfecte opvolger van ‘The Endless River’ in de wereld zet. Sterker nog: de twee albums sluiten naadloos op elkaar aan, alleen waar TER vrijwel geheel instrumentaal en spacey was, is RTL het geluid van hoe David Gilmour het ruimteschip weer teder op aarde zet; bevrijdt van de last die hem zo lang heeft geplaagd. Geen verrassing dus dat beide albums ook vrijwel tegelijkertijd tot stand zijn gekomen.

 

Een dag in het leven

Het album opent instrumentaal en emotioneel met het schitterende ‘5 A.M.’ dat een soort van conceptuele opmaat vormt voor de rest van het album. Thema van de plaat is namelijk “een dag in het leven van” en wellicht moeten we “dag” hier zien als het leven zelf. Het titelnummer is Gilmour pur sang met z’n sample van een Franse treinaankondiging en catchy chorus waarin ook een koor van voormalige delinquenten mee mag zingen. Mooier is echter het chanson-achtige ‘Faces Of Stone’ dat opbouwt naar een prachtige gitaarsolo zoals alleen Gilmour ze weet te maken. Dichter bij huis is dan weer het dromerige ‘A Boat Lies Waiting’ dat de laatste toetsenpartijen bevat die Richard Wright ooit opnam met Gilmour en aan wiens dierbare herinnering dit lied ook is opgedragen. Tegen de tijd dat we bij ‘Dancing Right In Front Of Me’ zijn aangekomen merken we pas hoe ontzettend veel plezier de man heeft gehad aan het maken van deze plaat. Losjes, frivool bijna, schept hij een heerlijk muzikaal landschap waarin van alles gebeurt en waarin de sfeer waaiert van een Franse kroeg, naar rock, naar geïmproviseerde lounge-jazz en dan naar een CSN-achtige achtergrondpartij. Zo zorgeloos hoorden we Gilmour eigenlijk nog nooit en het is die zorgeloosheid die van ‘Rattle That Lock’ zo’n ontegenzeggelijk heerlijke plaat maakt.

 

Die funk en die dunk

Een stevige kwinkslag naar zijn Pink Floyd verleden is ‘In Any Tongue’ dat een volledige bloedverwant is van zowel ‘Comfortably Numb’ als ‘High Hopes’. Prachtig, filmisch, episch, bombastisch, meeslepend en met een gitaarsolo waarbij het kippenvel zo dik op je armen komt te staan dat je vreest dat het voorwaar van je huid af zal knallen. ‘Beauty’ daarentegen lijkt een soort van instrumentale jam die is weggedruppeld uit ‘The Endless River’ en waarin op zich niet heel erg veel gebeurt. Het vormt wel de introductie voor het speelse ‘The Girl In The Yellow Dress’ waarin Gilmour zijn innerlijke Frank Sinatra ruim baan geeft in een omgeving die nog het meeste lijkt op een rokerige kroeg in Chicago, circa 1930. Ook hier weer het gevoel dat Gilmour, juist door te voelen dat hij niets meer te bewijzen heeft, het lekkerst in zijn vel komt te zitten. Hoor hem toch eens op de dansvloer swingen in ‘Today’! Alsof Pink Floyd aan het jammen is geslagen met de Bee Gees voor de soundtrack van Saturday Night Fever. En dat voor een vent van 69. Neh, he-le-maal niets mis mee. Heerlijke chorus ook, die zo dromerig is als ze maar komen en die een fantastisch contrast vormt voor de smerige funk-groove die basis voor de rest van het lied legt. Pastoraal is dan weer afsluiter ‘And Then…’ die een einde brengt aan de dag die was gestart met ‘5 A.M.’ en waarin berusting weer het devies lijkt. Het was een mooie dag: ga maar slapen.

 

Magnum opus

David Gilmour levert met ‘Rattle That Lock’ zijn absolute magnum opus af als solo-artiest. Nog steeds prima bij stem en uitmuntend bij spel is dit album het geluid van een man die het allemaal al heeft gezien, die weet dat zijn gloriedagen achter hem liggen en die nu alleen nog maar doet waar hij zelf zin in heeft. Die gevonden vrijheid weerklinkt in elke noot hier en maakt het luisteren naar dit album een volstrekt aangename bezigheid. Elk nummer dat erop staat hoort er ook op, de productie is, zoals we dat inmiddels gewend zijn, van perfecte kwaliteit en het spelplezier druipt van het geheel af.  Mocht dit het laatste zijn wat we van hem horen dan neemt Gilmour in volle stijl afscheid, maar iets in hoe dit album klinkt doet vermoeden dat de opvolger misschien wel eens niet zo heel erg lang op zich zal laten wachten. Veertig stukken muziek lagen er immers klaar en slechts tien daarvan haalden deze CD. Daar moet vast nog wat goeds tussen zitten. Resumerend is dit ‘Rattle That Lock’ een dikke “fuck you” tegen een ieder die vond dat de creativiteit in het Floyd kamp met name aan de Waters-kant lag. Nu Gilmour eindelijk de kettingen der verwachting van zich af heeft weten te schudden en zichzelf ten volle heeft weten te geven blijkt welke compositorische krachten er nog in hem huizen. Triomferen over jezelf op je 69e is niet een ieder gegeven, maar Gilmour is dan ook niet iedereen.

 

Hij is de man die Pink Floyd te ruste legde om David Gilmour te laten ontwaken.

 

 

Dynamic Range Value: DR12

Eindoordeel: 9/10

Deel via social media: