Zoek...
Prachtig debuutalbum van Texaanse singer/songwriter David Ramirez

Prachtig debuutalbum van Texaanse singer/songwriter David Ramirez

Youtube video
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2017-09-22 07:00:00 • 3 min lezen

Country / Folk / Singer-songwriter
8,5

David Ramirez - Wher're Not Going Anywhere

De Texaan David Ramirez bracht deze week zijn nieuwste album uit met de titel We’re Not Going Anywhere. Geïnspireerd door o.a. singer/songwriter Ryan Adams en Bob Dylan brengt hij ons een nieuw album met zijn eigen muzikale invulling waarbij (alt)country, rock en een vleugje blues samensmelten.

Label : Sweetworld / Bertus

Een mengelmoes van stijlen als Americana, Folk en Country
In een eerder leven bracht Ramirez al enkele albums uit. In 2007 werd zijn band ontbonden, verhuisde hij naar Nashville, bakermat van de country, en richtte zich meer op het akoestische werk. Ramirez bleek echter niet honkvast te zijn en verhuisde o.a. nog naar Alabama waar hij nog een EP opnam om vervolgens in Austin, Texas neer te strijken. Nu is daar dat langverwachte soloalbum dat een ongekende spanningsboog kent (à la War On Drugs) en ons een mengeling brengt van (alt)Country, Americana, Folk en Blues.

Prachtige spanningsboog
Ramirez blijkt in staat te zijn om een zeer eigentijdse plaat te maken (met behulp van producer Sam Kassirer) waarbij hij dus diverse muziekstijlen met elkaar laat verweven en die tekstueel erg goed in elkaar zitten. Alledaagse problemen, vaak herkenbaar voor iedereen waarbij hij politiek niet geheel uit de weg gaat maar waar hij ook niet de nadruk op legt. Zelf zegt hij hierover: “If Springsteen made a record about living in Trump’s America, you’d hope it might sound something like ‘We’re Not Going Anywhere’”. Opener ‘Twins’ is meteen raak; een vloeiende, pakkende melodie die een spanningsboog heeft waardoor je meteen aan de speakers gekluisterd bent. Die spanning weet hij ook bij de opvolger en single ‘Watching From A Distance’ vast te houden met wel het verschil dat hij zijn stem wat meer laat spreken. Bij ‘People Call Who They Wanna Talk To’ wordt je vervolgens vervuld van weemoed en heimwee. Een heerlijk gevoelig nummer vol sentiment.

Recht uit zijn hart
Ramirez vertelt het verhaal van en voor iedereen; Luister maar eens naar Time (“Who wants to grab a drink tonight / I know, I know / It's only Tuesday and you got work tomorrow / Who wants to come to my place after the bars close / I know / You got the kids and can't wake up hungover”). Vervolgens is daar het luchtig klinkende ‘Good Heart’, ook weer zo’n nummer dat je niet uit je hoofd krijgt en hoe groot is het contrast met het hartverscheurende ‘Telephone Lovers’. Op het laatste deel van het album is daar het wat donkere ‘Villain’, het met country doorspekte ‘Eliza Jane’ met een heerlijke “bridge” met gitaar en piano voordat we bij de afsluiter ‘I’m Not Going Anywhere’ komen. Zoals wel vaker het geval is blijkt de keuze om met dit nummer te eindigen een gerechtvaardigde. Vanuit zijn hart en ziel weet hij deze prachtige pianoballad binnen te laten komen of je het nu wilt of niet.

Eindoordeel
Tien songs die beklijven en zoals de Amerikanen zo mooi zeggen; “Under Your Skin”. De nummers zijn met zorg en aandacht geschreven en het geheel klinkt heerlijk organisch en als één plaat. David Ramirez heeft er zijn tijd voor genomen maar het resultaat mag er zijn en hij legt de lat voor zichzelf hoog bij een opvolger. Een prachtplaat die alleen maar mooier wordt. Helaas staan er nog geen concerten buiten de VS gepland dus we zullen het voorlopig met dit album moeten doen. Veel luisterplezier.

Country / Folk / Singer-songwriter

Deel via social media: