Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2015-07-02 07:00:00 • 9 min lezen

Dawn Of Midi - Dysnomia

Label: Erased Tapes Eindoordeel: 7  

Het Amerikaanse trio Dawn of Midi bracht onlangs opnieuw Dysnomia uit. Op zich opmerkelijk want de eerste release van dit album was al in 2013 maar kende een beperkte distributie. Nu wordt Dysnomia wereldwijd uitgebracht en kan iedereen kennis maken met deze toch wel unieke muziekstijl

 

Dawn Of Midi laat zich het best omschrijven als een trio dat een vorm van moderne, alternatieve jazz produceert die als basis een duidelijk baslijn kent. De drie in New York woonachtige heren Amino Belyamani (piano), Aakaash Israni (bas) en Qasim Naqvi (drums) hebben hun roots in respectievelijk Marokko, India en Pakistan, hetgeen terug te horen is in de vaak hypnotiserende ritmes.  

Negen aaneengesloten tracks Het album bestaat uit negen tracks die elk typerende titels hebben meegekregen zoals ‘Lo’, ‘Nix’ en ‘Algol’ en allemaal een behoorlijke duur kennen; vaak meer als vijf minuten per track. De negen tracks lopen vloeiend in elkaar over en vormen dus eigenlijk één verhaal. Het album start met ‘Lo’ dat een rustige opbouw kent met een duidelijke baslijn en waar gaandeweg percussie en piano aan wordt toegevoegd. Dat pulserende, bijna hypnotiserende minimalistische geluid blijft boeien omdat de drie heren er op creatieve wijze steeds een element aan die basis toevoegen. Of het nu een stukje pianospel is, percussie of een slag op de hi-hat. Pas bij de vijfde track ‘Moon’ gaat men weer helemaal terug naar de basis om van daaruit weer een nieuw hoofdstuk aan dit verhaal toe te voegen. Want dat is het mooie van dit album; het is een verhaal zonder gesproken tekst.   

Pulserende ritmes Op alle negen de tracks voel en hoor je de eenheid en de samenhang van datgene dat de drie muzikanten doen. De composities zijn strak gearrangeerd en kennen alle hun eigen pulserende ritmes. Die ritmes worden dan voortgestuwd naar grote hoogte om vervolgens weer afgebouwd te worden tot minimalistische sounds. Typerend voorbeeld is ‘Ymir’ waar na bijna drie minuten welgeteld één piano-aanslag hoorbaar is en die klinkt als het ware overweldigend en versterkt de rest van de compositie.

 

Eindoordeel Het is lastig om deze muziekstijl een naam te geven of in een hokje te plaatsen. Jazz, improvisatie, minimalistische moderne jazz? Waarschijnlijk heeft het van alles wat. Na ruim 45 minuten blijft er toch een boeiende luisterervaring over. Het heeft wat hypnotiserends, betoverends en door steeds het subtiel toevoegen van elementen blijft het album zelfs ietwat spannend. De drie heren zetten in ieder geval een plaat met eigen karakter neer. Absoluut een luisterbeurt en kennismaking waardig. Veel luisterplezier. 

Deel via social media: