Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR ROELOF NOORDA
2016-10-27 07:00:00 • 4 min lezen

De La Soul – And The Anomymous Nobody

De La Soul – And The Anomymous Nobody Label: V2 Eindoordeel: 7,5

De meeste mensen kennen de term “Me Myself and I” als een egocentrische uiting. Het was de eerste hit van het raptrio De La Soul, waarbij de titel een eigen leven is gaan leiden. Andere hits die het trio eind jaren 80 had zijn “Say No Go” en “Ring Ring Ring”. Inmiddels zijn we ruim 20 jaar verder en grondleggers van de experimentele hip hop zijn weer terug. Daar waar zij een stap namen om de low jazz in hun songs te verwerken heeft dit veel volgelingen in de hip hop gekregen. De laid back drum beats komen veelal uit de jazz. Maar omdat iedereen binnen deze scene van elkaar “leent”, is de oorsprong vaak vervaagd. Met hun nieuw album “And the Anomymous Nobody” starten de heren daar waar men in 2000 mee eindigden. In 2006 gaven ze hun medewerking aan het project van Blur zanger Damon Albarn, The Gorillaz. Nu zien we zijn bijdrage aan dit album bij het nummer “Here n After”. De gasten op dit album zijn niet gering. Snoop Dogg op “Pain”, Estelle en Pete Rock op “Memory Of…”en Usher weet op “Greyhounds” zijn bijdrage te leveren en daardoor is het een gevarieerde album geworden. Dat natuurlijk binnen de kaders die De La Soul levert. Opvallende gastesn zijn Talking Heads zanger David Byrne op Snoopies en Justin David Hawkins, zanger van de rockband The Darkness op “Lord Intended”. het album klinkt vooral lekker in het gehoor. Gelijk zijn er ook geen highlights zodat songs even boven het maaiveld uitsteken. “CBGBS” is even lekker door een andere beat te nemen, maar dan houdt het op. De la Soul heeft veel te vertellen over de maatschappij en muziekindustrie en daar ligt hier ook de nadruk op. Het eerste deel van het album klinkt gematigd dat gedurende het album er alleen maar beter op wordt. De fundraising voor dit album heeft goed zijn werk gedaan! De La Soul staat 5 december in Paradiso te Amsterdam

Deel via social media: