Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2017-02-02 07:00:00 • 4 min lezen

Deaf Havana - All These Countless Nights

Deaf Havana – All These Countless Nights

Label: So Recordings

Eindoordeel: 7/10

 

 

Op de baren

De mannen van Deaf Havana gaan op hun nieuwste plaat verder waar ze op hun vorige (‘Old Souls’ uit 2013) waren blijven steken. Weg is het schreeuwerige post-hardcore geluid dat de eerste albums van de groep kenmerkte en in plaats daarvan varen deze Britten comfortabel op de baren van de anthemische, moderne radiorock zoals vakbroeders als Kensington, (latere) Coldplay, Kings Of Leon en dozijnen andere rockbands aan de andere kant van de Atlantische oceaan dat ook doen. Lekker in het gehoor liggende (wat tegenwoordig voor “alternative” moet doorgaan) muziek die stevig door de compressor is gehaald en die als een warm bad om je oren dobbert zonder ook maar in de verste verte revolutionair of overdreven memorabel te zijn. Soms heb je als band simpelweg geen hoger ideaal nodig om een publiek uitstekend te vermaken.

 

Toen de koningen Leon verlieten

Het album bestaat uit 12 nummers die stuk voor stuk zo catchy als de kolere zijn en die geëmotioneerd door zanger James Veck-Gilodi worden vertolkt met een snik die veel weg heeft van KOL’s Caleb Folowill. Het is niet direct imitatie, maar aan de vergelijking valt desondanks niet geheel en al te ontkomen. Op zich is het ook niet erg, want in klassesongs als ‘Trigger’, ‘Pensecola, 2013’ en ‘Fever’ versmelt de stem prima met de geluidswal die erachter door de band wordt opgetrokken. Miljoenen tieners over de gehele wereld zullen er van smullen in hun emo-tie. Met de stortvloed aan melodie sluipt echter ook de eenvormigheid dit werk binnen en tegen de tijd dat we bij de (op zich prachtige) powerballads ‘Seattle’ en ‘St. Pauls’ aankomen bekruipt ons het gevoel dat we dit al ergens eerder op de schijf hebben gehoord. De tempo’s, de songstructuren, de wijze van voordracht: het verschilt minimaal per nummer. En dit, meer nog dan de overduidelijke invloeden, is de achilleshiel van Deaf Havana’s vierde.

 

Bijna niet geweest

‘All These Countless Nights’ was er bijna niet geweest omdat Veck-Gilodi er gedurende de tour voor ‘Old Souls’ helemaal genoeg van kreeg. Maar nieuw management en een nieuw label hebben de band weer inspiratie gegeven en, belangrijker nog, de wil om verder te gaan. De zanger omschrijft dit nieuwe werk dan ook zelf als een “verse start”, maar die duiding moeten we vooral zien in termen van gemoedstoestand. Qua muziek is het vooral meer van hetzelfde, alhoewel net ietsje beter dan voorheen. De competitie met bands die een soortgelijk geluid voortbrengen is echter enorm en het gebrek aan eigen smoel bij Deaf Havana is hierbij haar grootste handicap. Te rechtvaardigen bij een debuut, maar voor een band die inmiddels alweer een jaartje of twaalf mee doet eigenlijk onvergeeflijk. Dus, tja, wat rest er dan? Een sympathieke, warme plaat die niet van de wereldschokkendheid aan elkaar hangt en die van overbekende melodielijnen vrijwel overstroomt. Absoluut prettig om naar te luisteren op een lome zondag, en voor Kensington en KOL-fans zeer zeker aan te raden, maar helaas niet veel meer dan dat.

 

Tourdata:

25 maart - Patronaat, Haarlem

Deel via social media: