Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-05-16 07:00:00 • 9 min lezen

Death Alley - Black Magick Boogieland

Death Alley – Black Magick Boogieland

Label: Tee Pee

Eindoordeel: 8/10

 

 

Een imposante smeltkroes

Je moet van goeden huize komen om als Amsterdams bandje een deal te krijgen met het roemruchte Tee Pee Records; thuisbasis van zo’n beetje alles wat goed is aan psychedelische- en stonerrock. De mannen van Death Alley lukte dat echter en op basis van hun debuut ‘Black Magick Boogieland’ is het niet zo heel erg moeilijk om te horen waarom. Verre van origineel borduurt de band voort op het gedachtegoed van Motorpsycho. De bio rept ook (terecht) over invloeden van bands als Blue Öyster Cult, Captain Beyond, Black Sabbath, MC5 en Motörhead maar Motorpsycho is toch wel de naam die me het meeste te binnen schoot bij het luisteren naar deze CD. Dit is geenszins een plaat van deze tijd. Dit is muziek uit de periode dat rock nog jong en hongerig was.

 

De schaduw van de vaders

Toch zijn albums als deze altijd wat “gevaarlijk”. Gevaarlijk in de zin dat de invloeden de muziek zelf neigen te overschaduwen. De riff uit ‘Golden Fields Of Love’ bijvoorbeeld klinkt zo verdomde bekend, dat je als recensent meer bezig bent om je hoofd te breken uit welk nummer het ook alweer kwam dan te genieten van wat er gaande is terwijl je het hoort. Dit gebeurt op meer plekken in het album en legt één ding pijnlijk open en dat is dat de band een eigen geluid mist. Het is de som van de invloeden die hier spreekt, niet wat de mannen met die invloeden gedaan hebben om iets van henzelf te maken. En dat is jammer, want als combo klinkt de band gedreven, retestrak en enorm goed op elkaar ingespeeld. Er zit zelfs cowbell in ‘Stalk Eyed’ en als je als drummer die veelvuldig weet te vinden, dan weet je dat je op het goede spoor zit. Op het goede spoor zit ook het dertien minuten durende, psychedelische, opzwepende (en fantastische!) ‘Supernatural Predator’ waarin de band een mooie dwarsdoorsnede laat horen van haar kunnen in de meest vrije vorm. Live zal deze song absoluut het publiek in trance gaan brengen en hopelijk nog verder uitgesponnen worden. Maar, tja, ook dit heb je Motorpsycho eigenlijk al eens horen doen en ook hier is het weer jammer dat ik juist aan die band denk en niet aan Death Alley zelf.

 

Verwachting en belofte

Dus lastig, dit debuut van de Amsterdammers. Laat ik vooropstellen dat er geen slecht nummer op dit album te vinden is en dat je als liefhebber van ouderwets klinkende, vurige rock je absoluut geen buil kunt vallen aan deze plaat. Spel, composities en productie: alles klopt. Niets voelt geforceerd aan op deze CD en het is duidelijk dat deze stijl van muziek de mannen als vanzelf afgaat. En het is een debuutalbum, dus in die zin mag de band ook nog als hun invloeden klinken. Hadden we hier van doen gehad met debuterende muzikanten dan was ik wellicht ook iets minder kritisch geweest, maar Death Alley bestaat uit ras-artiesten die hun sporen al lang en breed verdiend hebben in bands als Gewapend Beton en Devil’s Blood. Dus er is een verwachting. En die is hooggespannen. Simpel zat. De reden dat ik ‘m toch een acht ga geven is omdat ‘Supernatural Predator’ hands down het beste nummer is dat ik dit jaar gehoord heb en het feit dat deze plaat hoorbaar recht uit het hart van de mannen is gekomen. Maar het is een acht met een kanttekening die tevens een hoop is. En die luidt dat de band voor een volgend album een eigen geluid zal weten te vinden waardoor je als luisteraar meteen denkt “hey, dit is de nieuwe Death Alley!”. Want dat is het grootste goed. En de weg naar onsterfelijkheid.

 

 

Eindoordeel: 8/10 

Deel via social media: