Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-09-19 07:00:00 • 6 min lezen

Destruction Unit - Negative Feedback Resistor

Destruction Unit - Negative Feedback Resistor

Label: Sacred Bones

Eindoordeel: 8,5/10

 

 

In het vliegtuig

Het is niet vaak dat je een plaat voorbij hoort komen die zo volgepropt zit met sferen, rauwe energie, agressie en volslagen desoriëntatie als deze laatste van het Amerikaanse ensemble Destruction Unit. Alsof je in een neerstortende F-16 zit die, op z’n fatale reis naar de meedogenloos harde aarde, in een wolk terecht komt waarin een diabolische versie van ‘The Wizard Of Oz’ wordt gedraaid door een stroboscopische LSD projector en met de score van de film op 78 toeren schallend uit smeltende speakers. En zelfs die kleurrijkheid begint nog niet eens voldoende te beschrijven wat de Amerikanen hier op hun ‘Negative Feedback Resistor’ ten gehore brengen. Het is noise, het is punk, het is krautrock, het is psychedelisch en als ik het al ergens mee moet vergelijken dan is het alsof de Duitsers van Can aan het jammen zijn geslagen met de Motörhead-versie van Hawkwind. Vocalen zijn volkomen onverstaanbaar en elk nummer vloeit over in het andere alsof het allemaal onderdeel uitmaakt van hetzelfde grote, ijlende plan. Dit is niet muziek om lekker samen met je geliefde op te knuffelen. Dit is muziek voor in de achtbaan-scene van je meest traumatische nachtmerrie.

 

Zomerse taferelen

Nergens worden dergelijke illustraties meer duidelijk dan in het bijna negen minuten durende ‘Chemical Reaction / Chemical Delight’ waarin de band als een zombie heen en weer zwalkt tussen momenten van pure speed metal en complete psychedelica. Dit is geen nummer meer, dit is gewoon een trip. Vormloos, amoebisch en bestaand voor geen enkele andere reden dan om te bestaan. Het laatste deel van de track is zelfs ronduit boosaardig en als er al een Hel is waarin Satan vanachter de kansel op zondagochtend de verdoemden toespreekt dan moet dit de soundtrack zijn waarop elk van hen, na de speech, machteloos tot pulp geperst wordt in de grootste gehaktmolen die de mensheid ooit heeft gekend. Maar zelfs daarna is er geen verlossing in de armen van de Heer maar is ‘Animal Instinct’ alleen maar de volgende laag uit de etsen van Dante’s Inferno. Met een beetje goede wil en verbeelding zou je het nog “blues” kunnen noemen, maar dan uit een veel dieper en zuigender moeras dan de Mississippi Delta. De kolkende lava op Mars bijvoorbeeld. Bezinning en berusting liggen ook daarna nergens op de loer. ‘Judgement Day’ klinkt exact zoals de titel al doet vermoeden, al roept het niet beelden op  van Jezus die de mensheid voor zijn troon roept om beoordeeld te worden, maar eerder die van een grote, psychotische vlammenwerper die over de aarde scheert en die geen enkel onderscheid maakt tussen zalige en zondaar. In ‘If Death Ever Slept’ worden de laatste overlevenden, die het vagevuur ontsnapt zijn, alsnog in de motor van de F-16 gezogen om er aan de andere kant weer als bloederig kunstmest uitgespuugd te worden. En in ‘The Upper Hand’ tenslotte wordt de vernietiging van het menselijk ras gevierd door Lucifer die, hand in hand met Lemmy van Motörhead, vol koers zet naar de volgende planeet die uitgeroeid dient te worden.

 

Verontrustend meesterwerk

Het is lastig om de energie te beschrijven die Destruction Unit op dit album oproept. Of om er zelfs maar een publiek bij te bedenken. Wat wel duidelijk is, is dat dit een plaat is die je danwel haat, danwel ontzettend sterk vindt. Uw recensent zit in de laatste categorie, met name omdat hij zich niet kan heugen ooit een plaat als deze te hebben gehoord. Er zit een sfeer in, een cadans, die meteen onderhuids gaat zitten en die maakt dat je er eigenlijk niet van weg wilt blijven. Hoe lelijk het ook allemaal wordt (en lelijk wordt het; regelmatig) dan nog ontstaat niet de neiging het album af te zetten. Hypnotiserend als het kijken naar een gruwelijk treinongeluk waarbij de slachtoffers, half doormidden gebroken, uit de ramen van de coupés hangen en waarvan alles in je zegt dat je weg moet kijken terwijl je het simpelweg niet lijkt te kunnen. Dat is de emotie die ‘Negative Feedback Resistor’ ten volle bij de luisteraar teweeg brengt. Origineel tot op het bot, maar verre van prettig levert, Destruction Unit een volstrekt unieke noise plaat af die iets van een verontrustende klassieker is.

 

De plaat waar je moeder als kind je altijd voor waarschuwde.

 

 

Dynamic Range Value: DR5

Eindoordeel: 8,5/10

Deel via social media: