Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-07-24 07:00:00 • 3 min lezen

DiMino - Old Habits Die Hard

DiMino – Old Habits Die Hard

Label: Frontiers

Eindoordeel: 8,5/10

 

 

Vergeten “glorie”

De jaren ’70 glamrockband Angel is in mijn wereld alleen onsterfelijk gemaakt vanwege de satire die Frank Zappa maakte op haar extravagante (en nogal verwijfde) gitarist Punky Meadows in het nummer ‘Punky’s Whips’. Het zegt genoeg over de relatieve onbekendheid van de band die ietwat roemloos ten onder ging aan het einde van het decennium en die (ook wel terecht) in vrijwel alle annalen van de rockmuziek ontbreekt. Het is dan ook ietwat verrassend dat, decennia na dato, Angel-zanger Frank DiMino weer vanonder de mottenballen vandaan gekropen is, een heuse all star cast van muzikanten om zich heen verzameld heeft en via ‘Old Habits Die Hard' op het Frontiers label zelfs een heuse nieuwe CD uit brengt. Punky Meadows en Barry Brandt, z’n oude bandmaten, zijn er ook bij waarmee het een beetje de vraag lijkt waarom men niet gewoon onder de merknaam ‘Angel’ is doorgestart. Die bandnaam draagt immers nog iets van bekendheid in zich terwijl de naam van de zanger…nu ja, dat niet zo doet.

 

Maar vergane glorie?

Wie denkt dat de wederopstanding van DiMino en de zijnen een aftandse poging is om vergane glorie nieuw leven in te blazen heeft het, op basis van dit album, echter goed mis. Uw recensent was zelfs enigszins verbaasd over hoe sterk de composities hier zijn allemaal. Het is een old skool rockalbum in de traditie van het oude Whitesnake, Bad Company, UFO en soortgelijke bands. Achterhaald klinkt het overigens nergens, want dit heeft de tijdloosheid die zo eigen is aan echt goede classic rock in zich. DiMino zelf is ook in verbazend goede vorm en zingt misschien nog wel beter en meer doorleefd dan in de “hoogtijdagen” van weleer (hij lijkt zelfs wel iets op Saxon’s Biff Byford hier en daar). Sterker nog: dit album blaast alles wat Angel ooit deed in de jaren ’70 compleet uit het water! Originaliteit is natuurlijk ver te zoeken maar wat de CD in die afdeling laat liggen maakt ze volkomen goed door te klinken alsof hier een echte band aan het werk is. Compositorisch maken DiMino en de zijnen ook genoeg leuke zijsprongetjes zodat het merendeel van de songs hier ten volle blijft boeien. ‘Sweet Sensation’ lijkt bijvoorbeeld puur AC/DC te zijn totdat de chorus en brug erin komen en er iets heel anders ontstaat. Het zijn dat soort momentjes die van ‘Old Habits Die Hard’ zo’n leuke plaat maken. Net zoals het hier en daar natuurlijk rockt als een dolle, zoals in ‘Mad As Hell’ en ‘The Quest’.

 

Nee, gewoon glorie

Dus, dit is er eentje in de categorie “ok….die had ik even niet zien aankomen”. Bij een bijna gospel-achtige song als ‘Stone By The River’ bespeur ik zelfs kippenvel op mijn armen, ondanks dat de stem van DiMino hier wel een beetje door de autotune lijkt te zijn aangepast. Het heeft amper effect op de impact die het nummer heeft. Ook afsluiter ‘Even Now’ is een classic rock ballade zoals we ze eigenlijk veel te weinig horen meer. Was dit in de jaren ’70 uitgebracht dan had het tot aan de dag van vandaag de playlists van de retro-radiostations bevolkt. DiMino sommeert hier z’n innerlijke Steve Perry en doet dat eigenlijk verdomd goed. Net zoals hij en de zijnen dat hier op het hele album zijn: verdomd goed. Dat is dan ook de kwalificatie die ik aan dit werk te geven heb. Voor fans die de classic rock een warm hart toedragen is de aanschaf van ‘Old Habits Die Hard’ dan ook een absolute no brainer. En een zeldzame casus van hoe uit de allang gedoofde as van een middelmatige band een glorieuze comeback gefabriceerd kan worden die al dat voorging met het grootste gemak overtreft.

 

Hulde!

 

 

Dynamic Range Value: DR6

Eindoordeel: 8,5/10

Deel via social media: