Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-16 07:00:00 • 12 min lezen

Donnerwetter – Pavlov Beauty Saloon

Donnerwetter – Pavlov Beauty Saloon

Label: Butler Records

Eindoordeel: 8,5/10

 

 

Black Lodge

Een eerste blik op de hoes van het Nederlandse gezelschap Donnerwetter voorspelt weinig goeds: vier eigenaardig kijkende mannen in het zwart met een stuk bloemeninpakplastic  tussen hen in; zittend/staand in een Black Lodge zonder rode gordijnen en zonder dansende dwerg. Waar zal dat avontuur in vredesnaam toe leiden? Wel, het korte antwoord daarop is “overal”, want de band rond zanger/gitarist Rocco Ostermann laat zich (in tegenstelling tot wat de hoes doet vermoeden) niet in één hokje proppen maar in ontzettend veel. Stijlvast zijn ze amper en op de één of andere manier weet men dat tot een kanjer van een voordeel om te buigen. Verwacht dus geen voorspelbare arrangementen hier of akkoordenwisselingen die de gebruikelijke ladders bewandelen. Donnerwetter is duidelijk op een missie om zichzelf te onderscheiden van de meute en slaagt daarin op dit ‘Pavlov Beauty Saloon’ met vlag en wimpel.

 

Bloedverwant

Het is lastig om precies te duiden wat deze muziek zo aanlokkelijk en verslavend maakt. Eufemistisch gezegd zijn de Nederlanders enigszins bloedverwant aan de geest van Radiohead al houdt men het instrumentarium meer traditioneel dan de Britten dat zouden doen. Er zijn hints van Tom Waits en Nick Cave (zoals bijvoorbeeld in het broeierige ‘The Fight Was Fixed’) maar het is toch steeds weer eigen genoeg om die idolen niet slaafs te volgen. Sfeer speelt een belangrijke rol op dit album, dat is meteen al vanaf de mysterieus swingende opener ‘Mother’ duidelijk. Of die sfeer nu ijzingwekkend is in ‘While The Moon Shines Through My Beer’ of juist carnavalesque in het Beefheart-achtige ‘Humorphine’: steeds weer weet men er op de juiste manier in te tappen, waarbij men kordaat balanceert op het slappe koord dat pastiche van genie scheidt. Ostermann toont zich daarbij ook nog eens een uitstekende verteller met zijn koffiebruine stem, waarbij we hem zijn licht-Nederlandse tongval in de Engelse teksten met liefde vergeven. Zijn voordracht is overtuigend (en soms zelf bezwerend!) genoeg om daar met gemak aan voorbij te luisteren.

 

Vagevuur

‘Pavlov Beauty Saloon’ is een plaat van on-Nederlandse kwaliteit die z’n geheimen niet na één keer beluisteren prijsgeeft. Daarvoor gebeurt er ook te veel op de achtergrond en zijn veel van de arrangementen net even iets te onorthodox. Wie het album echter wat tijd gunt zal een ware schat aan ideeën aantreffen, bedacht door een band die duidelijk het klappen van de zweep kent. De bio rept over een “groovend oergevoel”, maar grooves zijn hier in de verste verte niet te bekennen. Dit is muziek uit het moeras, de hel-en-verdoemenis kant van de levensreligie en met dansen heeft dit allemaal niet zoveel te maken. Meer met boetedoening door een wandeling in het vagevuur met geen verlossing in zicht. Liefhebbers van Waits, Cave of zelfs Woven Hand/16 Horsepower zullen dan ook smullen van wat Donnerwetter hen hier voorschotelt en er nog tijden op teren tijdens het herkauwen. De band zelf mag ondertussen wel wat veren gaan zoeken tussen het pek en die stevig in de geijkte plek duwen.

 

Verreweg de meest originele en geslaagde Nederlandse alternatieve rockplaat van 2016.

 

Eindoordeel: 8,5/10

Deel via social media: