Zoek...
Doogie Poole - The Freelancer's Blues

Doogie Poole - The Freelancer's Blues

Label : Wharf Cat Records

Youtube video
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2020-07-13 07:00:00 • 3 min lezen

Country / Pop / Singer-songwriter
8

Doogie Poole - This Freelancer's Blues

De New Yorkse “Crooner” Doogie Poole is terug met zijn tweede album The Freelancer’s Blues. Drie jaar na zijn debuut Wideass Highway is de Amerikaan met zijn diepe, donkere stem terug en zo nu en dan drijft hij een beetje de spot met de hedendaagse samenleving.

“ Crooner”
Het album opent sterk met het midtempo ‘Vaping On The Jobs’; drums en keys zorgen voor het fundament voor dit nummer waarin de drie karakters die het verhaal vormen (Michelle, Danny en Deena) dicht bij Poole zelf staan. Met een diep en donker stemgeluid dat klinkt als een combinatie van dat van Elvis Costello, Jim Reeves en Roy Orbison is vrijwel elk nummer doorspekt van melancholie. Voeg daarbij de vrijwel overal aanwezige steelgitaar die haast huilend aanwezig is en de mistroostige signatuur van de Amerikaan is gezet. 

Dramatiek
Country loop als een rode draad door The Freelancer’s Blues en na deze prima opening van het album speelt hij met ‘Claire’ voor de eerste keer deze kaart. Het nummer klinkt doorleefd en staat bol van de dramatiek, iets wat we ook horen bij een nummer als ‘These Drugs Aren’t Working Anymore’ en bij de titelsong. Het klinkt soms wat vreemd anno 2020 maar de combinatie werkt en Poole komt er gewoon mee weg. Een beetje ironie horen we toch wel bij ‘Buddhist For A Couple Days’ en ook bij het rustige ‘Natural Touch’ dat vertelt over de onhandigheid van daten in deze periode. 

Een wals…
Toch zijn er nummers waarbij het countrygehalte naar de achtergrond wordt verdreven zoals bij de opener en waar Poole dus bewijst een prima singer/songwriter te zijn. ‘Los Angeles’ is een hoogtepunt van dit album en een nummer als ‘The Who’s Who Of Who Cares’ is zou zo maar kunnen passen in het oeuvre van Springsteen. Uiteraard is het stemgeluid van deze New Yorker anders maar toch klopt het geheel wel. Meest bijzondere track is waarschijnlijk ‘To Not Have A Brain’, een rustige wals, waar Poole de dramatiek misschien zelfs wel iets te verder doortrekt. 

Eindoordeel
Het mooie op The Freelancer’s Blues is dat Poole in staat is om het herkenbare geluid en structuren van Country naar zijn eigen hand te zetten en er zijn eigen twist en invulling aan te geven. Anders gezegd; we kunnen de man uit Brooklyn niet in een hoekje plaatsen. Sympathie voor de “working class” en hier en daar de nodige psychedelica zorgen voor een geslaagd en niet alledaags album dat het ontdekken meer dan waard is. Veel luisterplezier.

Country / Pop / Singer-songwriter

Deel via social media: