Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2014-08-30 07:00:00 • 5 min lezen

Dr. John - Ske-Dat-De-Dat.....The Spirit of Satch

Dr. John - Ske-Dat-De-Dat....The Spirit of Satch Label: Proper Records Eindoordeel: 9

‘Oh, the shark has pretty teeth dear and he show them pearly white’. Een toepasselijke regel uit het lied ‘Mack the Knife’, het tweede nummer op de nieuwe plaat van Dr. John. Het album ‘Ske-Dat-De-Dat...The Spirit of Satch’ is een muzikale ode aan Louis Armstrong, maar het is vooral Dr. John die zijn parelende tanden laat zien. Natuurlijk zijn alle liedjes ooit vertolkt door Armstrong (1901-1971), maar de bijna 74-jarige jazzman uit New Orleans laat wel even zien wie hier de baas is.

In totaal 13 nummers krijgen op dit album een complete make-over en worden feilloos naar de hand gezet van de meester van de Voodoo-Funk. Eigenlijk doet geen enkel nummer ook maar enig moment denken aan Louis Armstrong, of het moet een beetje zitten in het unieke stemgeluid van Mac Rebennack, alias Dr. John. Beide heren zijn afkomstig uit New Orleans, daarmee houdt het vergelijken wel op. Wel geeft een keur aan hedendaagse toptrompettisten acte de présence en blaast de ‘Dirty Dozen Brass Band’ de plaat naar een einde in ‘When You’re Smiling’. Dat lachen lukt heel aardig.

Dr. John kon geen groter saluut brengen dan hier gehoord. Uit verschillende windrichtingen van de jazz harkt hij het allerbeste bij elkaar, zowel qua arrangementen, als in samenwerkingen. Geen enkel nummer klinkt alsof het voor het opvullen op de plaat is gekomen. Waarschijnlijk omdat veel van deze nummers eerst uitgebreid live zijn gespeeld, staan ze als een huis, is de uitvoering krachtig en is het resultaat meer dan overtuigend. In de vocalen wordt de swingende dokter onder meer bijgestaan door Anthony Hamilton, Bonnie Raitt en de Blind Boys from Alabama. Al luisterend wordt je langs de wegen van de jazz geleidt, kom je van de Steely Dan-achtige East Coast smoothy jazz (Sometimes I Feel Like A Motherless Child), via een prachtige gospel (Nobody Knows), de ‘Dippermouth Blues’, terug in de vruchtbare omgeving van New Orleans. De zijwegen zijn hier even goed begaanbaar als de hoofdweg.

In gedachten zie ik Louis Armstrong breeduit zijn witte tanden bloot lachen, wat een fijne plaat.

 

 

Deel via social media: