Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-16 07:00:00 • 8 min lezen

Dream Death - Dissemination

Dream Death - Dissemination

Label: Rise Above Records

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

Back from the dead

De geschiedenis van het Amerikaanse Dream Death startte in 1987 en eindigde niet heel erg lang daarna. In 2013 kwam de groep echter in de oorspronkelijke samenstelling weer bij elkaar om een comeback album te maken en drie jaar na dat wapenfeit laten deze meesters van de old school doom horen dat er nog steeds genoeg is om het duister over te laten schijnen. Enter ‘Dissemination’, dat in alles een echte plaat is voor het Rise Above label van Lee Dorrian. Spartaanse productie, trage, diepe riffs, spontane tempowisselingen en een zanger die met een soort van spugend sarcasme zijn woorden op de luisteraar afvuurt. In die zin is er, ten opzichte van de 80’s, niet heel erg veel veranderd voor deze van oorsprong uit Pittsburgh komende band en dat is, afhankelijk van hoe je erin staat, goed dan wel slecht nieuws.

 

Anachronisme

Voor deze reviewer voelt dit ‘Dissemination’, zeker in de aanloopfase, als een anachronisme. Als een oude demo die is afgestoft en die vervolgens alsnog door het label, 30 jaar na dato, wordt uitgebracht. Veel daarvan komt op het conto van hoe één en ander op de band is gekwakt. Denk aan iets dat Celtic Frost  zou kunnen hebben uitgebracht indertijd; qua geluidskwaliteit dan. Maar ook compositorisch loopt het allemaal niet even fijn en klinkt het in de eerste vier nummers alsof Dream Death nog op zoek is naar een soort van groove die maar niet lijkt te willen komen. Luister maar eens naar hoe ‘The Cold Hard Light’ in z’n kleine vijf minuten speelduur z’n uiterste best doet om een soort van vorm te vinden en daarin maar niet wil slagen. ‘All In Vain’ doet het wat aangaat een stuk beter en ook ‘The Other Side’ en ‘Dominion’ klinken meer doelgericht (en zelfs een beetje als Slayer). Sowieso lijken de oude rotten pas in de tweede helft van de plaat iets van hun heilige vuur terug te halen en merk je zelfs bevlogenheid in het spel.

 

Over de streep

Dat de band die ommezwaai maakt redt de plaat dan ook van de ondergang die aan het begin werd ingezet en zorgt ervoor dat één en ander toch nog aan de goede kant van de streep terecht komt. Als het je lukt om eenmaal voorbij de eenvormige “zang” van Brian Lawrence te luisteren dan opent zich een beukende wereld waarin muzikaal best het één en ander gebeurt. Desondanks blijft het voelen als “te laat”. Het Dream Death van 1987 is al lang en breed ingehaald door een hele generatie doom- en metalbands die goed hebben geluisterd naar Pentagram, Venom en andere bands uit de dagen dat het genre nog jong was en die zijn voortgegaan waar Dream Death anno 2016 is blijven staan. Ergens valt het de mannen wel te prijzen dat ze als ware schoenmakers bij hun leest zijn gebleven, maar een beetje evolutie had geen kwaad gekund. Die evolutie is nu enkel hoorbaar in afsluiter ‘In Perpetuum’ waar Dream Death voor het eerst een beetje afwijkt van de formule en daardoor meteen een stuk meer relevant klinkt. Laten we hopen dat dit een glimp is van waar de mannen in de toekomst mee aan de slag willen, want voor de rest is ‘Disseminantion’ met name een exercitie in achterhaalde nostalgie. En daar had de band niet voor terug hoeven komen.

 

 

Eindoordeel: 6,5/10

 

Deel via social media: