Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-04-17 07:00:00 • 10 min lezen

Drive, She Said – Pedal To The Metal

Drive, She Said – Pedal To The Metal

Label: Frontiers

Eindoordeel: 7/10

 

 

Pastiche of puur genieten

Het is een dunne, erg dunne lijn tussen pastiche en puur genieten. Zeker binnen het melodische rock genre waar het tegenwoordig zo’n beetje de norm lijkt om maar zoveel mogelijk te klinken als een vergeten jaren ’80 AOR band. Niets mis mee als dat je missie is en je voegt wat toe; erg veel mis mee als je schaamteloos kopieert en niets toevoegt. Het Amerikaanse Drive, She Said is voor liefhebbers van het genre bepaald geen onbekende en behoort tot het kleine clubje bands uit diezelfde jaren ’80 die nog steeds actief is (al heeft men er wel een “rustpauze” van 13 jaar opzitten en was men sowieso niet bijster productief onder de DSS vlag). Sinds 2003 onder de vleugels van het Frontiers-label is de groep nu gekoppeld aan Alessandro Del Vecchio (zo’n beetje het manusje van alles als het gaat om bijdragen aan releases op dat label) wat meteen het ergste doet vermoeden. Gelukkig blijkt die vrees grotendeels ongegrond en voegen de Amerikanen met ‘Pedal To The Metal’ een alleraardigste schijf aan hun summiere discografie toe.

 

Chinese Muur

Het sterkst is het duo op de eerste vier tracks hier die bijna uit hun voegen barsten van de “oh who who who” koortjes en refreinen die massaler zijn dan de Chinese Muur. Zo retro als de kolere maar wel met ontzettend veel bezieling gebracht waardoor je als luisteraar toch met twee benen overstag gaat. Helaas kakt de boel daarna toch wel heel erg drastisch in en bevinden we ons al snel in het gebied waar zoveel hedendaagse AOR groepen zich bevinden: flinterdunne melodielijnen, uitstekend spel en een overdaad aan productie om de zaak een beetje op te krikken. Hoeveel daarvan op het conto van Del Vecchio komt blijft een beetje koffiedik kijken, maar omdat zijn handtekening onder veel van dit soort albums staat blijft enige verdenking zeker op hem rusten. Toch zijn er hier en daar lichtpuntjes en is het Bon Jovi-achtige ‘Rain or Fire’ zeker geen onaardige track, al haalt het in de verste verte niet het niveau van het titelnummer. Wel op het juiste niveau is het techno-achtige ‘IM The Nyte’ waar de band vrij breekt uit haar stramien en er meteen een killer chorus in zeilt van jewelste. Als je niet beter zou weten zou je denken dat het hier om een 12-inch mix ging! Heel, heel erg fijn.

 

Wisselvalligheid

Onder de streep is ‘Pedal To The Metal’ dus een beetje een wisselvallig album geworden. Als het vlamt dan vlamt het ook meteen goed, maar even zo vaak maakt het duo zweefduiken richting het gebied waar de cheesyness heerst en waar je als luisteraar van de betere kwaliteitsrock gewoon liever niet gevonden wilt worden. Jammer dus dat de mannen het hoge niveau van het begin niet over de gehele linie hebben weten vast te houden waardoor dit niet het pareltje is geworden dat het eigenlijk wel degelijk had moeten zijn. Het valt ook verder maar te bezien in hoeverre dit album de doorstart moet vormen voor Drive, She Said want vijf albums in twintig jaar uitbrengen duidt nu niet meteen op een overdaad aan enthousiasme. Mocht dit echter wel een comeback plaat blijken te zijn dan is er alle kans dat het duo voor een eventuele opvolger de plooien die dit album plagen heeft gladgestreken en dat men alsnog met een kraker op de proppen komt. ‘Pedal To The Metal’ is dat nu nog niet, maar een goede derde versnelling lijkt er wel degelijk mee te zijn opgeschakeld.

 

 

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: